Thursday, December 12, 2019

                         ਸਿਆਸੀ ਮੌਸਮ
          ਓਹ ਮੌਜਾਂ ਭੁੱਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ..!
                            ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ  : ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਦੀ ਹੁਣ ਅੰਬਰਾਂ ’ਚ ਗੂੰਜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਸਰਕਾਰੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਅਸਮਾਨੀ ਉੱਡਦਾ ਸੀ। ਪੌਣੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਭਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਵਾਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੱਲਿਓਂ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਦਾ ਖਰਚਾ ਕੌਣ ਤਾਰਦੈ, ਤਾਹੀਓਂ ਹੁਣ ਬਾਦਲ ਜਿਆਦਾ ਸੜਕੀਂ ਰਸਤੇ ਹੀ ਪਿੰਡ ਬਾਦਲ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਲ 2017 ਵਿਚ ਅਸੈਂਬਲੀ ਚੋਣਾਂ ਸਨ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਚੋਣਾਂ ਮੌਕੇ ਅੌਰਬਿਟ ਐਵੀਏਸ਼ਨ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਵਰਤਿਆ ਅਤੇ ਖਰਚਾ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।ਗੱਠਜੋੜ ਸਰਕਾਰ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਹੂਲਤ ਲਈ ਪਿੰਡ ਕਾਲਝਰਾਨੀ ਦੀ ਦਾਣਾ ਮੰਡੀ ਵਿਚ ਹੈਲੀਪੈਡ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਥੇ ਪੁਲੀਸ ਦੀ ਗਾਰਦ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤੀ ਸੀ। ਬਾਦਲ ਕਾਲਝਰਾਨੀ ਤੋਂ ਸੜਕੀਂ ਰਸਤੇ ਪਿੰਡ ਬਾਦਲ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਹਕੂਮਤ ਬਦਲਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਪਿੰਡ ਕਾਲਝਰਾਨੀ ਵਿਚਲੇ ਹੈਲੀਪੈਡ ਤੇ ਗਾਰਦ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤੀ ਰਹੀ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਬਠਿੰਡਾ ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਗਾਰਦ ਹਟਾ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਕਾਲਝਰਾਨੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਾਣਾ ਮੰਡੀ ਵਿਚ ਫਸਲ ਸੁੱਟਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਵੀ.ਆਈ.ਪੀ ਰੂਮ ਬਚਿਆ ਹੈ। ਚਾਰੇ ਚੁਫੇਰੇ ਹੁਣ ਸੁੰਨਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਕਦੇ ਰੌਣਕਾਂ ਜੁੜਦੀਆਂ ਸਨ।
                   ਪਿੰਡ ਕਾਲਝਰਾਨੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਉੱਤਰਨਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫਸਲ ਸੁੱਟਣ ਵਾਸਤੇ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹੈਲੀਪੈਡ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੋਂ ਦਿੱਕਤ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਪ੍ਰੰਤੂ ਹੁਣ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫਸਲ ਦੀ ਵੇਚ ਵੱਟਤ ਮੌਕੇ ਸੌਖ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈਲੀਪੈਡ ਲਈ ਵਰਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰੀ ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਮਹਿਕਮੇ ਦੇ ਤੱਥ ਹਨ ਕਿ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਅੌਸਤਨ ਹਰ ਪੰਜਵਾਂ ਗੇੜਾ ਪਿੰਡ ਬਾਦਲ ਦਾ ਵੱਜਿਆ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੇੜਿਆਂ ਲਈ ਸਰਕਾਰੀ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਬਾਦਲ ਕਾਲਝਰਾਨੀ ਪੁੱਜਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਦੋ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਪੁਲੀਸ ਅਫਸਰ ਸਵਾਗਤ ’ਚ ਖੜਦੇ ਸਨ। ਪੰਜਾਬ ਚੋਣਾਂ 2017 ਵੇਲੇ ਵੀ ਆਰਬਿਟ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਦੇ ਕੁੱਲ 104 ਗੇੜਿਆਂ ਚੋਂ 12 ਗੇੜੇ ਪਿੰਡ ਬਾਦਲ ਦੇ ਵੱਜੇ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ 27 ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਖਰਚਾ 1.37 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ। ਹੁਣ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਸੀਆਣਾ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ’ਤੇ ਉੱਤਰਦੇ ਹਨ ਜਿਥੋਂ ਸੜਕੀਂ ਰਸਤੇ ਪਿੰਡ ਬਾਦਲ ਪੁੱਜਦੇ ਹਨ।
                 ਗਠਜੋੜ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਦਸੰਬਰ 2012 ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ ਖਜ਼ਾਨੇ ਚੋਂ ਕਰੀਬ 38 ਕਰੋੋੜ ਖਰਚ ਕਰਕੇ ‘ਬੈਲ-429’ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਖਰੀਦ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਬਾਦਲ ਦੇ ਗੇੜਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।ਥਾਣਾ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਦੇ ਮੁੱਖ ਥਾਣਾ ਅਫਸਰ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਾਲਝਰਾਨੀ ਹੈਲੀਪੈਡ ’ਤੇ ਜੋ ਗਾਰਦ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਈ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਦੇ ਹੈਲੀਪੈਡ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਏ.ਸੀ ਅਤੇ ਫਰਨੀਚਰ ਵਗੈਰਾ ਹੀ ਪਿਆ ਹੈ। ਦੱਸਣਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੋਂ ਹੈਲੀਪੈਡ ’ਤੇ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਛੇ ਪੁਲੀਸ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੈਲੀਪੈਡ ਵਾਸਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਕੁੰਡੀ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਚੱਲਦਾ ਸੀ ਪ੍ਰੰਤੂ ਮਗਰੋਂ ਦਸੰਬਰ 2014 ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਮੀਟਰ ਲਗਵਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਬਿੱਲ ਮੰਡੀ ਬੋਰਡ ਤਾਰਦਾ ਸੀ।
                ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਾਲ 2007 ਵਿਚ ਗਠਜੋੜ ਸਰਕਾਰ ਬਣੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ’ਤੇ ਪਿੰਡ ਬਾਦਲ ਦੇ 426 ਗੇੜੇ ਲਾਏ ਹਨ। ਉਦੋਂ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਨੇ ਪੰਜ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਪਿੰਡ ਬਾਦਲ ਆਉਣ ਜਾਣ ਲਈ 227 ਦਿਨ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ  ਸੀ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਬਕਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਨੇ 189 ਦਿਨ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਵਰਤਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਭਾਗ ਸੀ ਉਦੋਂ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਬਾਲਾਸਰ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਹੁਣ ਸੜਕੀ ਰਸਤੇ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਖਰਚਾ ਸਰਕਾਰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ।
                                    ਵੀ.ਆਈ.ਪੀ ਸੜਕ ਤੇ ਬਰਿੱਜ ਵੀ ਬਣੇ ਸਨ
ਕੇਂਦਰੀ ਰੋਡ ਫੰਡ ਦੇ 30 ਕਰੋੋੜ ਰੁਪਏ ਦੀ ਲਾਗਤ ਨਾਲ ਸਾਲ 2011 ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਬਾਦਲ ਤੋਂ ਬਠਿੰਡਾ ਤੱਕ ਚਹੁੰ ਮਾਰਗੀ ਸੜਕ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੇਂਦਰੀ ਫੰਡ ਸਿਰਫ਼ ਟਰੈਫ਼ਿਕ ਜਿਆਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿਚ ਸੜਕ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਹੂਲਤ ਲਈ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਚੋਂ 23 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਕਰਕੇ ਬਠਿੰਡਾ ਬਾਦਲ ਸੜਕ ’ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਰੇਲਵੇ ਓਵਰ ਬਰਿੱਜ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਰੇਲਵੇ ਨੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਵੀ ਲਾਏ ਸਨ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰੇਲਵੇ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਵਾਲਾ ਪੈਸਾ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਹੀ ਝੱਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਸੜਕ ਮਾਰਗ ’ਤੇ ਹੀ ਨੰਨ੍ਹੀ ਛਾਂ ਚੌਂਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

                 


Wednesday, December 11, 2019

                          ਨਵੀਂ ਅਲਾਮਤ
           ਪੇਂਡੂ ਪੰਜਾਬ ਸ਼ੂਗਰ ਦੇ ਜੱਫੇ ’ਚ 
                           ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ : ਦਿਹਾਤੀ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸ਼ੁੂਗਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੇ ਜੱਫਾ ਮਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਥਿੜਕੇ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਨਵੀਆਂ ਅਲਾਮਤਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹ ਮੱਚੀ ਹੈ। ਪੇਂਡੂ ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਅੌਸਤਨ ਹਰ ਨੌਵੇਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੂਗਰ ਹੈ। ਕੇਂਦਰੀ ਸਿਹਤ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦਾ ਸਰਵੇਖਣ ਪੇਂਡੂ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਹਲੂਣਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪੇਂਡੂ ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਗੜੇ ਹਨ ਅਤੇ ਛੇਤੀ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ ਗਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ’ਚ ‘ਫਿੱਕੀ ਚਾਹ’ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ। ਤਾਹੀਓ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚਮਕਿਆ ਹੈ। ਕੇਂਦਰੀ ਸਿਹਤ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੇ ਵੇਰਵਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਡੀਅਨ ਕੌਂਸਲ ਆਫ਼ ਮੈਡੀਕਲ ਰਿਸਰਚ ਨੇ ਜੋ 15 ਸੂਬਿਆਂ ਦੀ ਸਟੱਡੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਸ ’ਚ ਤੱਥ ਉਭਰੇ ਹਨ ਕਿ ਪੇਂਡੂ ਪੰਜਾਬ ਨੇ ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ’ਚ ਝੰਡੀ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਉਂਜ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ 73 ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਵੀ ਲਾਇਆ ਹੈ। ਸਮੁੱਚੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਮਗਰੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਨੰਬਰ ਦੂਜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੌਸਤਨ ਹਰ ਦਸਵਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿਚ ਹੈ। ਪੇਂਡੂ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਨੰਬਰ ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੌਸਤਨ ਹਰ ਨੌਵਾਂ ਵਿਅਕਤੀ (8.7 ਫੀਸਦੀ) ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੈ।
                 ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ (ਦਿਹਾਤੀ) ਵਿਚ ਅੌਸਤਨ ਹਰ ਅੱਠਵਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਜਕੜ ਵਿਚ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਤ੍ਰਿਪਰਾ ਦਾ ਨੰਬਰ ਤੀਜਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਅੌਸਤਨ ਹਰ ਸੱਤਵਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੂਗਰ ਦਾ ਮਰੀਜ਼ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰੀ ਖ਼ਿੱਤੇ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀਏ ਤਾਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ (ਯੂ.ਟੀ) ਵਿਚ ਅੌਸਤਨ ਹਰ 14ਵਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੂਗਰ ਦਾ ਮਰੀਜ਼ ਹੈ। ਕੌਂਸਲ ਆਫ਼ ਹੋਮਿਓਪੈਥਿਕ ਸਿਸਟਮ ਆਫ਼ ਮੈਡੀਸਨ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਚੇਅਰਮੈਨ ਡਾ. ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗਿੱਦੜਬਹਾ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਜਾਂਚ ਵਿਗਾੜ ਲਈ ਹੈ। ਜੰਕ ਫੂਡ ਦਾ ਵਧਣਾ ਅਤੇ ਪਾਮਆਇਲ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਉਪਰੋਂ ਸਰੀਰਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦਾ ਘਟਣਾ, ਸਭ ਸ਼ੂਗਰ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਭੱਜ ਨੱਠ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ ਵੀ ਖੇਡ ਵਿਗਾੜੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੋਂ ਪਿੰਡ ਚੋਂ ਟਾਵਾ ਮਰੀਜ਼ ਸ਼ੂਗਰ ਦਾ ਲੱਭਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿਚ 14 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ‘ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ੂਗਰ ਦਿਵਸ’ ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰੀ ਸਿਹਤ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਚੌਕਸ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ‘ਈਟ ਹੈਲਦੀ, ਈਟ ਸੇਫ’ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਢੀ ਹੈ। ਇਵੇਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ‘ਫਿਟ ਇੰਡੀਆ’ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸਟੱਡੀ ਵਿਚ ਗੁਜਰਾਤ,ਅਸਾਮ,ਮਿਜ਼ੋਰਮ,ਮਨੀਪੁਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।
                 ਬਿਹਾਰੀ ਲੋਕ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਜਿਆਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਜੋਂ ਬਿਹਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ੂਗਰ ਦਾ ਹੱਲਾ ਕਾਫੀ ਘੱਟ ਹੈ ਜਿਥੇ ਸੌ ਪਿਛੇ ਸ਼ੂਗਰ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਮਰੀਜ਼ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ੂਗਰ ਅਤੇ ਬਲੱਡ ਪੈੱ੍ਰਸ਼ਰ ਨੇ ਵੱਧ ਝੰਬੇ ਹਨ। ਨਾਲੋਂ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਮੋਟਾਪੇ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਵੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਕਲਚਰ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਪ੍ਰੋ. ਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੋਸ਼ੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਪਹਿਲੋਂ ਜੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਛਾਟਵੇਂ ਸਰੀਰ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਵਰਜ਼ਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਛੱਡ ਗਏ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਢਾਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਦੱਸਣਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਜੰਕ ਫੂਡ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬੀ ਦੁੱਧ ਮਲਾਈਆਂ ਝੱਲਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਫਿੱਕੀ ਚਾਹ ਨੂੰ ਵੀ ਫੂਕਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਪੀ ਰਹੇ ਹਨ।
                                            ਖਾਣ ਪੀਣ ’ਚ ਸੰਜਮ ਜਰੂਰੀ : ਸੰਧੂ
ਸਿਵਲ ਸਰਜਨ ਬਠਿੰਡਾ ਡਾ.ਅਮਰੀਕ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਜਾਂਚ ਵਿਚ ਬਦਲਾਓ ਅਤੇ ਹੱਥੀ ਕੰਮ ਘੱਟਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਮਾਰ ਵਧੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਖਾਣ ਪੀਣ ’ਚ ਕੋਈ ਪਰਹੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਮੋਟਾਪਾ ਵੀ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਵਿਗਾੜ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਆਪਣੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤਰੀਕੇ ਬਦਲਣ ਅਤੇ ਹਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ੂਗਰ ਅਤੇ ਬਲੱਡ ਪੈੱ੍ਰਸ਼ਰ ਜਰੂਰ ਚੈੱਕ ਕਰਾਉਣ ਜੋ ਸਰਕਾਰੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਚੋਂ ਮੁਫ਼ਤ ਟੈਸਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 


Sunday, December 8, 2019

                         ਵਿਚਲੀ ਗੱਲ 
      ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ ਗ਼ਮਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਣੀ..!
                       ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ :  ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਲਟ ਗਿੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੌਣ ਉਦਾਸ ਹੈ ਤੇ ਟਿੰਡਾਂ ਖੁਸ਼ਕ। ਤਰੇਲੀ ਪੌਣਾਂ ਨੇ ਖਾਈ ਹੈ। ਮੁੜ ਜੋ ਰੁੱਤ ਆਈ ਹੈ। ਅੱਗਾ ਕਿਵੇਂ ਢਕੀਏ। ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਢਿੱਡ ਦੀ ਤੇ ਕਿਤੇ ਮਜ਼ਹਬ ਦੀ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਖੇਡੋਗੇ ਤਾਂ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗਾ। ਵਕਾਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ। ਜਦੋਂ ਸੋਚਾਂ ’ਚ ਦਰਿੰਦਗੀ ਮਘਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ‘ਤੰਦੂਰ ਕਾਂਡ’ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਅਸਮਾਨੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਵੀਹ ਵਰ੍ਹੇ ਪਿਛਾਂਹ ਵੱਲ ਵੇਖੋ। ਤੰਦੂਰ ’ਚ ਨੈਣਾ ਸਾਹਨੀ ਸਾੜੀ ਗਈ। ਜਿਉਂ ਅਬਲਾ ਰਾਖ ਹੋ ਗਈ, ਦਰਿੰਦੀ ਸੋਚ ਲਾਟ ਹੋ ਗਈ। ਰੰਗਾ-ਬਿੱਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕੌਣ ਭੁੱਲਿਐ। ਵਰ੍ਹਾ 1978 ’ਚ ਮੁੱਢ ਗੀਤਾ-ਸੰਜੇ ਤੋਂ ਬੱਝਾ। ਬੱਚੀ ਗੀਤਾ ਰੰਗੇ ਬਿੱਲੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਈ। ਦੋਵੇਂ ਭੈਣ ਭਰਾ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਦੋਂ ਮੋਰਾਰਜੀ ਦੇਸਾਈ ਪੀੜਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ ਸਨ। ਜਲਾਦ ਕਾਲੂ ਤੇ ਫਕੀਰਾ ਨੇ ਰੰਗਾ ਬਿੱਲਾ ਨੂੰ 1982 ’ਚ ਫਾਂਸੀ ਦਿੱਤੀ। ਹਵਸ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਅੱਜ ਵੀ ਉਵੇਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਰਾਹਾਂ ’ਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਲਟ ਲਟ ਬਲੀ ਹੈ। ਦੇਖ ਕੇ ਸੁੰਨ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ ਰਾਏਬਰੇਲੀ ਦੇ ਮੀਲ ਪੱਥਰ। ਹਰ ਨਿਆਣਾ-ਸਿਆਣਾ ਸੁੰਨ ਹੈ। ਅੱਗ ਪਹਿਲਾਂ ਯੂਪੀ ਦੇ ਉਨਾਓ ’ਚ ਬਲੀ। ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ ਨਾਲ ਗੈਂਗਰੇਪ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਰਮ ’ਚ ਉਨਾਓ ਡੁੱਬਿਆ। ਐਮ.ਪੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਰਮ ਨੇੜਿਓਂ ਲੰਘਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਜੇਲ੍ਹ ’ਚ ਵਿਧਾਇਕ ਕੁਲਦੀਪ ਸੇਂਗਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲਦਾ। ਉਨਾਓ ਪੀੜਤਾ ਘਰੋਂ ਤਾਂ ਰਾਏਬਰੇਲੀ ਅਦਾਲਤ ਵੱਲ ਤੁਰੀ ਸੀ। ਜ਼ਮਾਨਤੀ ਦਰਿੰਦੇ ਮੁੜ ਟੱਕਰ ਗਏ, ਜਿਊਂਦੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
                ਦਿੱਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਾ ਸਕੀ। ਨਿਰਭਯਾ ਵਾਂਗ ਫੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਪੀੜਤਾ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ’ਤੇ ਸੀ। ਸੇਂਗਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿਨ ਦੀ ਵਧਾਈ ਸਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਵੇਂ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ’ਚ ਹੈਵਾਨੀਅਤ ਨੱਚੀ। ਮਹਿਲਾ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਗੈਂਗਰੇਪ, ਫਿਰ ਅੱਗ ’ਚ ਸਾੜੀ। ਰੋਹ ਦੀ ਅੱਗ ਜਦੋਂ ਬਲਦੀ ਹੈ। ਹਕੂਮਤ ਠੰਢਾ ਛਿੜਕਦੀ ਹੈ। ਪੁਲੀਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ’ਚ ਚਾਰੋਂ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਦਰਿੰਦੀ ਸੋਚ ਫਿਰ ਝਕਾਨੀ ਦੇ ਗਈ। ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਪੁਲੀਸ ਦੇ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹਾਰ ਪਾ ਰਿਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਉਂਗਲ ਉਠਾ ਰਿਹੈ। ‘ਮੁਕਾਬਲਾ ਮਾਸਟਰ’ ਵਲੇਵੀਂ ਸੋਚ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਦੇਸ਼ ’ਚ ਹਰ 29ਵੇਂ ਮਿੰਟ ‘ਚ ਇੱਕ ਅੌਰਤ ਦੀ ਪੱਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨਸੀ ਹਿੰਸਾ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੁਣੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮੁਜ਼ਾਹਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਫ਼ਸੋਸ, ਹਰ ਪੀੜਤਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਕੈਂਡਲ ਮਾਰਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਬਚਿੰਤ ਕੌਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ‘ਭੁੱਬਲ ਦੀ ਅੱਗ‘ ਦਾ ਕਿਸ਼ਨ ਸਿਓ ਚੇਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਇੰਜ ਜਾਪਦੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਲਕ ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ ‘ਤੇ ਹੋਵੇ, ਅਰਮਾਨ ਅਧਜਲੇ ਹੋਣ। ਕਾਂਗਰਸੀ ਅਧੀਰ ਰੰਜਨ ਚੌਧਰੀ ਆਖਦੈ, ‘ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰਾਮ ਮੰਦਰ ਬਣ ਰਿਹਾ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੀਤਾ ਜਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।’ ਸਾਲ 2012 ’ਚ ਜਦੋਂ ਨਿਰਭਯਾ ਕਾਂਡ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਇਵੇਂ ਭਾਜਪਾਈ ਕੈਲਾਸ਼ ਬੋਲੇ, ‘ਸੀਤਾ ਲਛਮਣ ਰੇਖਾ ਲੰਘੇਗੀ ਤਾਂ ਰਾਵਨ ਅਪਹਰਨ ਕਰੇਗਾ ਹੀ।’ ਸਿਆਸੀ ਤੰਦੂਰੀਏ ਨੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕੌਣ ਫੜੂ। ਅੱਗ ’ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੋਟੀ ਸੇਕ ਸਕਦੇ ਹਨ।
                 ਗੋਆ ਦਾ ਰਾਜਪਾਲ ਸਤਿਆਪਾਲ, ਗਿਰਗਿਟ ਦਾ ਗੁਰੂ ਨਿਕਲਿਐ। ਨਾਸੀਂ ਧੂੰਆਂ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਸ਼ਮੀਰ ’ਚ। ਸਤਿਆਪਾਲ ਹੁਣ ਮੱਤਾਂ ਦੇ ਰਿਹੈ। ਅਖੇ, ‘ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਸੜੇ ਹੋਏ ਆਲੂ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।’ ਪਿਆਰੇ ਸਤਿਆਪਾਲ ਜੀ, ਜੋ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਲੇ ਲਾਉਣ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਜੁਆਬ ਦੇਣ ਲਈ ਰਾਹੁਲ ਬਜਾਜ ਉੱਠੇ ਨੇ। ਸਟੇਜ ’ਤੇ ਅਮਿਤ ਸ਼ਾਹ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਦਯੋਗਪਤੀ ਬਜਾਜ ਦੇ ਜ਼ਰੂਰ ਡੌਲੇ ਫਰਕੇ ਹੋਣਗੇ। ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ,‘ਲੋਕ ਥੋਡੇ ਕੋਲੋਂ ਡਰਦੇ ਨੇ, ਸਾਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਲੋਚਨਾ ਥੋਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇਗੀ।’ ਚੇਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਲੂਣਾ ਦਿਓ। ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ’ਤੇ ਤੀਹ ਵਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੂੰਜ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ‘ਹਮਾਰਾ ਕੱਲ, ਹਮਾਰਾ ਆਜ, ਬੁਲੰਦ ਭਾਰਤ ਦੀ ਬੁਲੰਦ ਤਸਵੀਰ, ਹਮਾਰਾ ਬਜਾਜ’। ਬਜਾਜ ਚੇਤਕ ਸਕੂਟਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਜਾਜ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਹੋਣਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਬੋਲ ਪਿਆ, ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸੁੰਘ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ।ਜ਼ੁਬਾਨਬੰਦੀ ਵੀ ਬਲਾਤਕਾਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਲੋਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਹੱਡ ਮਾਸ ਦੇ ਬਣੇ ਨੇ, ਝੱਲੀ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ। ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗ਼ਮ ਸਨ, ‘ਮੇਰੇ ਹੱਡ ਹੀ ਅਵੱਲੇ ਨੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਲਾਇਆਂ ਨਹੀਂ ਸੜਦੇ।’ ਗਾਂਂ ਦੀ ਰਾਤ ਨਹੀਂ, ਰੁੱਤ ਹੀ ਲੰਮੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਫੁਕਾਰੇ ਮਾਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ, ਕੋਈ ਚੜ੍ਹੀ ਲੱਥੀ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦਰ ਦੀ ਰੂਹ ਕਿਉਂ ਨਾ ਤੜਫੀ ਹੋਊ।
                 ਭੈਣੋ ਅੌਰ ਭਾਈਓ… ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ‘ਜਾਮਨ ਕਾ ਪੇੜ’ ਦਸਵੀਂ ਦੇ ਸਿਲੇਬਸ ’ਚੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦਰ ਦੇ ਭਤੀਜੇ ਪਵਨ ਚੋਪੜਾ ਨੂੰ ਸੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ। ‘ਚਾਚਾ ਅੱਜ ਲਿਖਦੇ ਤਾਂ ਤਿਹਾੜ ਜੇਲ੍ਹ ‘ਚ ਹੁੰਦੇ।’ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੁਧਾ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲਓ। ਅੱਗ ਬਿਨਾਂ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦਾ। ਮਹਿੰਗਾਈ ਦੀ ਅੱਗ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣੈ। ਨਿਰਮਲਾ ਸੀਤਾਰਾਮਨ ਨੂੰ ਨਾ ਪੁੱਛਿਓ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪਿਆਜ਼ ਖਾਂਦੀ ਐ। ਕਿਸੇ ਮਹਾਤੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਦੇਖਿਓ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਭੁੰਨੇ ਪਏ ਨੇ। ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ’ਚ 100 ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਸੜਕਾਂ ਜਾਮ ਨੇ, ਮੋਦੀ ਜੀ ਚੁੱਪ ਨੇ, ਸੈਸ਼ਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਸ਼ ’ਚ ਜੰਗਲ ਰਾਜ, ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਮਾਫੀਆ ਰਾਜ, ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਿਹੈ। ਨਾਲੋਂ ਨਾਲ ਫਰੈਂਡਲੀ ਮੈਚ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੁਰਾ ਵਕਤ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਦੋਂ ਨਾਸਾ ਦਾ ਸੈਟੇਲਾਈਟ ਵੀ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਜਾਂਦੈ। ਕੈਮਰੇ ’ਚ ਕੈਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਹਿਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਘੁੱਟ। ਜਲ ਰਹੀ ਪਰਾਲੀ ਢਕੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਟਾਹਲੀ ’ਤੇ ਲਟਕਦੇ ਜੱਗੇ ਛੁਪੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਭਾਵੇਂ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮੇਲ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਜਲ ਦਾ ਛੱਟਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ। ਅਰਬ ਸਾਗਰ ਹੀ ਟੱਕਰ ਲੈ ਸਕਦੇ ਨੇ। ਹਾਫ਼ਿਜ਼ ਬਰਖ਼ੁਰਦਾਰ ਵੀ ਬੇਵੱਸ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ‘ਕੌਣ ਬੁਝਾਏ ਹਾਫ਼ਜ਼ਾ, ਅੱਗ ਲੱਗੇ ਦਰਿਆ।’ ਫਿਰਕੂ ਅੱਗ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਖੇਡ ਖੇਡਦੀ ਹੈ। ਵੀਹ ਕਰੋੜ ਮੁਸਲਿਮ ਡਰੇ ਬੈਠੇ ਨੇ। ਅਮਿਤ ਸ਼ਾਹ ਟਲਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨਾਗਰਿਕ ਰਜਿਸਟਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਦਿੱਲੀ ਵਿਚ ਅੰਗਹੀਣ ਧਰਨੇ ’ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਆਖਦੇ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਖਾਤਾ ਖੋਲ੍ਹੋ, ਫਿਰ ਦਿਓ ਨਿਯੁਕਤੀ ਪੱਤਰ।
                ਪਾਪ ਕਦੇ ਤਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸੱਚ ਕਦੇ ਡੁੱਬਿਆ ਨਹੀਂ। ਨੂਰ ਮੁਹੰਮਦ ਨੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ’ਤੇ ਗੌਰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ, ‘ਚਲਦਾ ਰਹਿਣੈ ਆਪੇ ਕੰਮ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦਾ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ, ਥਲ ਵਿਚ ਵਾਂਗ ‘ਖਜੂਰ’ ਰਹੋ, ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਸਵੇਰੇ ਮੁੱਕ ਹੀ ਜਾਣੀ ਹੈ, ਦਿਲ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਮਜਬੂਰ ਰਹੋ।’ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ’ਚ ਤਾਂ ਭਾਂਬੜ ਮੱਚੇ ਪਏ ਨੇ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਕਿਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ, ਕਿਤੇ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੇਣਗੇ ਧਨੇਸੜੀ। ‘ਘਰ ਘਰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ’ ਨੂੰ ਛੱਡੋ। ਸਮਾਰਟ ਫੋਨ ਮਿਲਣਗੇ। ਜਵਾਨੀ ਬੈਂਡਾਂ ’ਚ, ਨੇਤਾ ਜੇਬਾਂ ਗਰਮ ਕਰਨ ’ਚ ਉਲਝੇ ਨੇ। ਪੰਜਾਬੀ ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਨੇ। ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਕਲੇਜੇ ਫੂਕੇ ਪਏ ਨੇ। ਅੱਗੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਿਓ, ਲੱਗਦੈ ਚੋਣਾਂ ਵੇਲੇ ਦੇਣਗੇ ਦੱਖੂਦਾਣੇ। ਕੋਈ ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਗੇੜਾ ਮਾਰਿਓ। ਦੇਸ਼ ਦਾ ਗੇੜਾ ਮਾਰੋਗੇ, ‘ਵਿਕਾਸ’ ਘੱਟ, ਧੂੰਆਂ ਵੱਧ ਦਿਖੇਗਾ। ਮਨਾਂ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਕੌਣ ਕਰੂ। ਗੱਦੀ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰਾਂ ਭਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਾਤੀਵਾਦ, ਫਿਰਕੂ ਪਾੜਾ, ਸਮਾਜੀ ਵਿੱਥਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਧਿਆ ਹੈ। ‘ਸੈਕੁਲਰ ਲੋਕ’ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਛੱਜੂ ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਉਬਾਲੇ ਖਾ ਰਿਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਜੋ ਲਾਉਣੈ। ‘ਪਾਪੀ ਕੇ ਮਾਰਨੇ ਕੋ, ਪਾਪ ਮਹਾਂਬਲੀ ਹੈ’। ਅਖੇ ਗੱਲ ਹੁਣ ਕੈਂਡਲ ਮਾਰਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਨੀ। ਤਾਹੀਓਂ ‘ਸੈਂਡਲ ਮਾਰਚ’ ਕੱਢ ਰਿਹੈ..! ਆਪ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਅੌਰਤਾਂ, ਅੌਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ’ਚ ਸੈਂਡਲ ਨੇ। ਕੋਈ ਟੱਕਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਖੈਰ ਨਹੀਂ। ਠਿੱਬੇ ਛਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਟ ਬੜੀ ਭੈੜੀ ਐ। ਉਪਰੋਂ ਠੰਡ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੈ।

Saturday, December 7, 2019

                                                             ਜ਼ਬਾਨਬੰਦੀ
                        ਕੇਂਦਰੀ ’ਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਡੰਗਿਆ ‘ਜੋਗੀ’
                                                          ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ : ਕੇਂਦਰੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ਼ ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੱਪ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਸਿਆਪਾ ਪਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ’ਚ ਇਤਿਹਾਸ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਜੁਆਬ ਤਲਬੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ’ਵਰ ਸਿਟੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਿਕਾਸ ਰਾਠੀ ਨੇ ਕਲਾਸ ਰੂਮ ਵਿਚ ਆਏ ਸੱਪ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ ਭੁੱਲ ਕਰ ਲਈ ਜਿਸ ਦਾ ਖਮਿਆਜ਼ਾ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁਗਤਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਠਿੰਡੇ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਧਾਗਾ ਮਿੱਲ ਵਿਚ ਕੇਂਦਰੀ ’ਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਕੈਂਪਸ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਕਲਾਸ ਰੂਮ ਵਿਚ ਸੱਪ ਆਉਣ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਵਿਵਾਦ ਛਿੜਿਆ ਹੈ। ਹੋਇਆ ਇੰਝ ਕਿ ਕਲਾਸ ਰੂਮ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੱਪ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਮਗਰੋਂ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਰੌਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਿਕਾਸ ਰਾਠੀ ਨੇ 12 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ’ਵਰਸਿਟੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਪੱਤਰ ਲਿਖ ਕੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਾਇਆ ਸੀ।
       ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਨੁਸਾਰ 12 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਲਾਸ ਪੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਰੌਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸੀਲਿੰਗ ’ਚ ਸੱਪ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਉਂ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਸੀਲਿੰਗ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ ਤਾਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀਲਿੰਗ ’ਚ ਸੱਪ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਲਾਸ ਰੂਮ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਉਦੋਂ ਹੀ ਇਸ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ’ਵਰਸਿਟੀ ਨੂੰ ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਵਾਹਰ ਲਾਲ ਨਹਿਰੂ ’ਵਰਸਿਟੀ ’ਚ ਪੜ੍ਹੇ ਇਸ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ’ਵਰਸਿਟੀ ’ਤੇ ਸੁਆਲ ਵੀ ਉਠਾਏ ਅਤੇ ਫਿਟਨੈੱਸ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਵਗੈਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕੀਤੀ। ’ਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰਾਰ ਨੇ ਥੋੜੇ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਿਕਾਸ ਰਾਠੀ ਨੂੰ ‘ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਨੋਟਿਸ’ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।   ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਇਸ ਪੱਤਰ ਮੁਤਾਬਿਕ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ’ਤੇ ਉਂਗਲ ਖੜ੍ਹੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ
              ਰਜਿਸਟਰਾਰ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾਸ ਰੂਮ ਵਿਚ ਸੱਪ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਪੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਕਿਊਰਿਟੀ ਟੀਮ ਕਲਾਸ ਰੂਮ ਵਿਚ ਭੇਜੀ। ਇਸ ਟੀਮ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸਰਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵੀਡੀਓਗਰਾਫੀ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲੇ। ਸੀਲਿੰਗ ਵੀ ਠੀਕ ਪਾਈ ਗਈ ਅਤੇ ਸੱਪ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਖੀ। ‘ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਨੋਟਿਸ’ ’ਚ ਇਹ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ਸੱਪ ਆਉਣ ਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ’ਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਏਦਾਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦੂਸਰੀ ਤਰਫ਼ ਹੁਣ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ‘ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਨੋਟਿਸ’ ਦਾ ਜੁਆਬ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਜੁਆਬ ’ਚ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਤੋਂ ਸਕਿਊਰਿਟੀ ਟੀਮ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਵੀਡੀਓਗਰਾਫੀ ਦੀ ਕਾਪੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਗ਼ਜ਼ਾਤ ਮੰਗੇ ਗਏ ਹਨ।
              ਪੁੱÎਛਿਆ ਹੈ ਕਿ ਟੀਮ ਵਿਚ ਸੱਪ ਫੜਨ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਕੌਣ ਸਨ। ਇਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਅਗਰ ’ਵਰਸਿਟੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਕਿਊਰਿਟੀ ਟੀਮ ਭੇਜਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਟੀਮ ਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਵੀ ਸੱਪ ਫੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਿਕਾਸ ਰਾਠੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਅਸਲ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ। ਦੂਸਰੀ ਤਰਫ਼ ’ਵਰਸਿਟੀ ਰਜਿਸਟਰਾਰ ਨੇ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ।
                             ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਮੁੱਦਾ ਬਣਾਇਆ : ਕੋਹਲੀ
ਕੇਂਦਰੀ ’ਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਵਾਈਸ ਚਾਂਸਲਰ ਡਾ. ਆਰ.ਕੇ.ਕੋਹਲੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁੱਦਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਰਚ ਕਰਨ ’ਤੇ ਮੌਕੇ ’ਤੇ ਏਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਦਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਕੋਹਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਾਠੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਬਿਲਕੁਲ ਗਲਤ ਹਨ।



Sunday, December 1, 2019

                         ਵਿਚਲੀ ਗੱਲ
           ਸਿਆਸੀ ਕੁੰਭ ’ਚ ਜੇਬ ਕਤਰੇ..!
                          ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ : ਬਠਿੰਡੇ ਦਾ ਜੇਬ ਕਤਰਾ ਟੋਨੀ। ਜਹਾਨੋ ਤਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ ਬੱਸ ਯਾਦਾਂ। ਨਾਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਵੇਂ ਚੇਲੇ ਬਾਲਕੇ। ਦੀਨ ਇਮਾਨ ਦਾ ਚੌਵੀ ਕੈਰੇਟ ਖ਼ਰਾ। ਧੰਨ ਹੋ ਗੁਰੂ ਜੀ! ਰੰਗਰੂਟ ਪੈਰ ਛੂਹ ਇਹੋ ਆਖਦੇ। ਟੋਨੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਉਣਾ ਅੌਖੈ। ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ, ਸਿਰੜ ਦਾ ਪੱਕਾ। ਟੋਨੀ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਖ਼ਸੇ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਇੱਕੋ ਅਸੂਲ ਪੁਗਾਇਆ। ਅਮੀਰ ਬਖ਼ਸਣਾ ਨਹੀਂ, ਗਰੀਬ ਛੇੜਣਾ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਨਿਤਾਣਾ ਹੱਥ ਚੜ੍ਹਦਾ। ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਪੱਲਿਓਂ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ। ਇੱਜ਼ਤ ਉਹ ਵੱਖਰੀ ਦਿੰਦਾ, ਅੌਰਤਾਂ ਤੇ ਨਾਲੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ। ਭਾਰਤੀ ਜਮਹੂਰੀ ਰਾਜ ’ਚ ਜੋ ਮਚਲੇ ਬਣੇ ਨੇ। ਟੋਨੀ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੱਗ ਨਾ ਲੈਂਦਾ। ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਟੋਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਕੋਈ ਗੁਰ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ। ਪੁੱਛੋ ਇਹ ਨਾ, ਲੋਕ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਕਤਲ ਹੋਇਐ। ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਏਹ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਮਚਲੇ ਨੇ, ਉਹ ਜੇਬ ਕਤਰੇ ਨੇ। ਵਿਨੋਦ ਦੂਆ ਵੀ ਇਹੋ ਆਖ ਰਿਹੈ। ਪਰਜਾ ਨੇ ਜੇਬ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਹੱਥ ਪਾਇਐ। ਵੱਡੇ ਬਾਦਲ ਜੇਬ ’ਚ ਪਰਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਹੱਥਾਂ ’ਚ ਏਨੀ ਸਫਾਈ ਹੈ। ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਜੇਬ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨੀਂਦਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਦੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦੈ, ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਜਿੱਤ ਦੇ ਢੋਲ ਵੱਜਦੇ ਨੇ। ਪੰਜ ਪੰਜ ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ। ਹੁਣੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ’ਚ ਵੱਜੇ ਨੇ।
               ਲੋਕ ਰਾਜ ’ਚ ਜਨਤਾ ਜਮੂਰਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਨੇਤਾ ਮਦਾਰੀ ਹਨ, ਖਿਡਾਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੇ, ਡੁਗਡੁਗੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਜ਼ਮਾ ਲਾਉਂਦੇ ਨੇ, ਨਾਲ ਹੱਥ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵੀ ਦਿਖਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਵਿਕਾਸ ਦਰ ਚਾਹੇ ਪਤਾਲ ’ਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮੰਦਾ ਹਾਲ ਚਾਹੇ ਮੰਦੀ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਲੀਡਰਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਦੀਵਾਲੀ ਐ। ਝਾਰਖੰਡ ’ਚ ਅਮਿਤ ਸ਼ਾਹ ਬੋਲਿਆ, ‘ਮੈਂ ਬਾਣੀਆ ਹੂੰ’। ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹੱਟੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਲੁੱਟ ਗਿਐ। ਵਿਧਾਇਕ ਵੀ ਤਾਂ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਲੁਟਦੇ ਰਹੇ। ਪੰਜ ਤਾਰਾਂ ਹੋਟਲਾਂ ਵਿਚ। ਸਪਾ ਤੇ ਮਸਾਜ ਦਿਨ ਰਾਤ ਚੱਲੀ। ਪਹਿਲੋਂ ਕਰਨਾਟਕ ਦੀ ਜੇਬ ਕੱਟੀ ਗਈ। ਨਜ਼ਾਰੇ ਉਦੋਂ ਵੀ ਖੂਬ ਲਏ। ਵਿਧਾਇਕਾਂ ਦੀ ਚੱਤੋ ਪਹਿਰ ਬਸੰਤ ਸੀ। ‘ਫਲੋਰ ਟੈਸਟ’ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਜ ਹੀ ਹੁੰਦੈ। ਕਿਹੜਾ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਤਬੇਲੇ ਚਲਾ ਜਾਏ। ਇਸੇ ਡਰੋਂ ਰੱਸੇ ਪਾਉਣੇ ਪੈਂਦੇ ਨੇ। ਨਵੰਬਰ 2002 ਦਾ ਵਾਕਿਆ ਚੇਤੇ ਆਇਆ। ਬਾਦਲਾਂ ਨੇ 88 ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਮੈਂਬਰ ਬਾਲਾਸਰ ਰੱਖੇ ਸਨ। ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਹੱਥੋਂ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਕਾਜੂ ਬਦਾਮ ਵੀ ਛਕਾਏ ਸਨ।ਕਿਤੇ ਭਾਫ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਨਿਕਲੇ, ਜੰਮੂ ਕਸ਼ਮੀਰ ’ਚ ਦਰਜਨਾਂ ਨੇਤਾ ਤਾੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ’ਚ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਕੋ ਰਟ ਲੱਗਦੀ ਐ, ਲੋਕ ਰਾਜ ਦਾ ਘਾਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦਾ ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ।
               ਜਦੋਂ ਸੀਨਾ 56 ਇੰਚ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਲੋਕ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਰਮਾਨ ਸ਼ਹੀਦ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਗਰੀਬ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿਆਜ਼ ਰੁੜ ਜਾਂਦੈ। ਸਰ ਛੋਟੂ ਰਾਮ ਦੀ ਰੂਹ ਤੜਫਦੀ ਹੈ। ਗਯਾ ਰਾਮ ਬਾਘੀਆਂ ਪਾਉਂਦੇ ਨੇ। ਗਧੇ ਨੂੰ ਬਾਪ ਤੇ ਬਾਪ ਨੂੰ ਗਧਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਨੇ। ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫੈਸਲੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ। ਕਦੇ ਅਮਰਿੰਦਰ ਦਾ ਸੱਚ ਜਿੱਤਦੈ ਤੇ ਕਦੇ ਬਾਦਲਾਂ ਦਾ। ਲੋਕ ਰਾਜ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੈ। ਭਾਰਤੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਬੁਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। 70 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਭੋਗ ਚੁੱਕੈ। ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਬੋਲਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ। ਜ਼ੁਬਾਨ ਖਿੱਚਣ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਸੰਵਿਧਾਨ ਆਖਦੈ, ਸਭ ਇੱਕ ਸਮਾਨ। ਗੱਦੀ ਵਾਲੇ ਫਿਰ ਵੀ ਮਹਾਨ। ਪੁੱਜ ਕੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੀ। ਪਰਜਾ ਕੀ ਕਰੇ.. ਮਾਈ ਬਾਪ ਕਹੇ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਪੈਰ ਛੂਹੇ, ਪੈਰਾਂ ’ਚ ਬੈਠੇ, ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹਾਰ ਪਾਵੇ, ਜ਼ਿੰਦਾਬਾਦ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਵੇ। ਇਹੋ ਤਰਾਸਦੀ ਹੈ ਜਮਹੂਰੀ ਰਾਜ ਦੀ। ਕਦੇ ਆਟਾ ਦਾਲ ਦਾ ਚੋਗਾ। ਕਿਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਪੈਨਸ਼ਨਾਂ ਦਾ। ਮੁਫ਼ਤ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵੀ। ਸੰਗਤ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸਮਝੋ। ਇਕੱਲੀ ਜਿਸਮ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਰੂਹਾਂ ਤੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੰਗੋਲਾਂ, ਮੁਗਲਾਂ, ਅਫਗਾਨਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਝੱਲੀ। ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਅਰਸਾ, ਹੁਣ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
                ਰਾਜਸਥਾਨ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਹੁਣੇ ਆਖਿਐ। ਕੋਈ ਵਕੀਲ ‘ਮਾਈ ਲਾਰਡ’ ਭੁੱਲ ਕੇ ਵੀ ਅਦਾਲਤ ’ਚ ਨਾ ਆਖੇ। ਸਦਕੇ ਜਾਈਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ, ਜਿਹੜੇ ਲੀਡਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਲਫੀ ਲਈ ਤਣੇ ਤੁੜਾਉਂਦੇ ਨੇ। ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ’ਚ ਦੀਵਾਰ ’ਤੇ ਫੋਟੋ ਨਹੀਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੋਚ ਟੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਏ ਗਏ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ, ਫਲਾਣਾ ਲੀਡਰ ਕਿੰਨਾ ਨੇੜੇ ਐ। ਆਵਾ ਹੀ ਊਤ ਗਿਐ ਲੱਗਦੈ। ਕਿਥੋਂ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭੇ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਦੇਹ ਦਾ ਤਾਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲ ਗਿਐ। ਹੱਕ ਸੱਚ ਹੁਣ ਕਿਹੜਾ ਸੌਖਾ ਮਿਲਦੈ। ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਧੀਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਚੇਤੇ ’ਚ ਵੱਜੀ ਐ। ‘ਰਾਜਿਆ ਰਾਜ ਕਰੇਂਦਿਆ! ਤੇਰੀ ਦੇਖ ਲਈ ਜਮਹੂਰ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਜ ਵੀ ਹੱਕ ਦੇ ਵਾਸਤੇ, ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹਨ ਮਨਸੂਰ।’ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਸਿਆਸੀ ਜੇਬ ਕਤਰੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਬੱਚਾ ਸੂਲੀ, ਰਾਮ ਭਲੀ ਕਰੂਗਾ’। ਫਿਰ ਲੋਕ ਪਲੀ ਪਲੀ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਨੇ। ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਸੋਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ’ਚ ਐਮ.ਪੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਤਨਖਾਹਾਂ, ਭੱਤਿਆਂ ’ਤੇ 1997 ਕਰੋੜ ਖਰਚੇ ਗਏ ਨੇ। ਲੋਕ ਰਾਜ ਦਾ ਸੋਮ ਰਸ ਕਿੰਨਾ ਮਿੱਠੈ। ਕੇਂਦਰੀ ਮੰਤਰੀ ਸੋਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ। ਬਾਬਾ ਬੜਬੋਲਾ ਦੱਸਦੈ, ਤਿੰਨ ਪੈਨਸ਼ਨਾਂ ਲੈਣਗੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਬਕਾ ਬਣ ਗਏ। ਇੱਕ ਅਫਸਰੀ, ਇੱਕ ਵਿਧਾਇਕੀ ਤੇ ਇੱਕ ਐਮ.ਪੀ ਵਾਲੀ। ਪੰਜਾਬ ’ਚ 19 ਲੱਖ ਬੁਢਾਪਾ, ਵਿਧਵਾ ਤੇ ਅੰਗਹੀਣ ਪੈਨਸ਼ਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਪੈਨਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
                 ਯੂਪੀ ’ਚ 38 ਫ਼ੀਸਦੀ ਬੱਚੇ ਠੰਢ ’ਚ ਠਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਵਰਦੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਅਯੁੱਧਿਆ ਵਿਚ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ‘ਗਰਮ ਕੋਟ’ ਪਹਿਨਾਏ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਤਾਂ ‘ਨਛੱਤਰ’ ਮਾੜੇ ਨੇ। ਇਕੱਲਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਵੀ ਊਣਾ ਹੈ। ਛੇ ਵਿਧਾਇਕ ਹੁਣ ਅੰਡੇਮਾਨ ਨਿਕੋਬਾਰ ਜਾਣਗੇ। ਸੰਕਟ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪੰਜਾਬ ਕੱਢੀਏ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹਾਜ਼ਮਾ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਤੰਗੀ ਤੁਰਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁਲਣਾ ਜੋ ਆ ਗਿਆ। ਇਨਕਲਾਬੀ ਕਵੀ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਦਿਲ ਨੇ ਇੰਜ ਬਿਆਨਿਆ ‘ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਪਹਿਲਵਾਨ, ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਕਸ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਲੰਗੋਟੇ, ਲੜਨ ਲਈ ਭੁੱਖ ਨੰਗ ਨਾਲ।’ ਲੋਕ ਰਾਜ ਦੇ ਮੰਦਰ ’ਚ ਰੌਲਾ ਪਿਐ। ਅਖੇ ਸਿਆਸੀ ਪੁਜਾਰਨ ਨੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨਿਆ। ਦੂਹਰੀ ਵਾਰ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਣੀ ਪਈ ਸਾਧਵੀ ਪ੍ਰਗਿਆ ਨੂੰ।ਮੰਦਰ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਦਾ ਕੌਣ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦੈ। ਗਾਲ਼ੀ ਗਲੋਚ, ਮਾਰ ਕੁਟਾਪਾ ਤੇ ਖਿੱਚ-ਧੂਹ। ਢਾਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ’ਚ ਇਹੋ ਹੋਇਆ। ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਦੀ 150 ਸਾਲਾ ਜੈਅੰਤੀ ਮਨਾਈ ਹੈ। ਲੋਕ ਰਾਜ ਦੇ ਸਿਆਸੀ ਮਖੌਲੀਏ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਧਰੇ। ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵਰਾਜ ਚੌਹਾਨ ਨੇ ਗੰਨਮੈਨ ਦੇ ਥੱਪੜ ਜੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਿਮਲੇ ਆਸ਼ਾ ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਮਹਿਲਾ ਗੰਨਮੈਨ ਦੇ। ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਅਕਾਲੀ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਕੰਨ ਟੀਂਅ ਟੀਂਅ ਕਰਨ ਲਾ ਦਿੰਦੈ। ਜਿਹੜਾ ਘਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਭਲਾ।
               ਰੱਸਾ ਚੱਬਣੋਂ ਕੌਣ ਹਟਦੈ। ਤਾਹੀਂ ਚੁਣਾਵੀਂ ਬਾਂਡ ਵਾਲਾ ਫੰਡਾ ਲਿਆਂਦਾ। ਗੁਪਤਦਾਨ ਦੇਈ ਜਾਓ। ਸਿਆਸੀ ਮਦਾਰੀ ਝੁਰਲੂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਹੁਣ ਕੁਰੱਪਸ਼ਨ ਦਾ ਕੰਬਲ ਖਹਿੜਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ। ਅਕਾਲੀ ਦਲ ‘ਲਿਫਾਫਾ ਕਲਚਰ’ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਨ ਛੁਡਾਵੇ। ਪਰਜਾ ਹੱਥ ਜੋੜੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਖਸ਼ੋ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹ ਵੀ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੈ। ਦੁੱਲੇ ਜੰਮਣੋਂ ਤਾਂ ਹਟ ਗਈ, ਲੱਧੀ ਗੁੜ੍ਹਤੀ ਦੇਣਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ। ਪੁਰਾਣੀ ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਜ਼ਮੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕਦੋਂ ਜਾਗ ਪਏ, ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਅੌਹ ਦੇਖੋ, ਬੱਸ ਅੱਡੇ ’ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੱਲਾ ਮੱਚਿਐ। ਕੋਈ ਵਿਚਾਲੇ ਢਾਹ ਰੱਖਿਐ, ਕੋਈ ਠੁੱਡਾ ਮਾਰ ਰਿਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਗੋਡੇ। ਪੈਂਦੀਆਂ ’ਚ ਕੌਣ ਖੜ੍ਹਦੈ। ਬੀਬੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਿਐ। ਜੇਬ ਕਤਰਾ ਛੱਜੂ ਰਾਮ ਦੀ ਜੇਬ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾ ਬੈਠਾ। ਅੱਡੇ ਲਾਗਿਓਂ ਜਦੋਂ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਕਾਰ ਸ਼ੂਕਦੀ ਲੰਘੀ, ਟੋਨੀ ਦੀ ਰੂਹ ਦਾ ਫੱਕਾ ਨਾ ਰਿਹਾ।


Friday, November 29, 2019

                                                          ਮਾਫੀਏ ਦਾ ਸਿੱਕਾ 
                                ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੱਪਣ ’ਚ ‘ਨੰਬਰ ਵਨ’ ਬਣੇ ਪੰਜਾਬੀ
                                                           ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ : ਪੰਜਾਬ ਹੁਣ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੱਪਣ ’ਚ ਝੰਡੀ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੈਂਡ ਮਾਫੀਏ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਇਹ ਬਦਨਾਮੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਕੂਮਤ ਦੀ ਥਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਸਿਆਸੀ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲੇ ਟਲਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ’ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਲਏ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਸਰਕਾਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਵੀ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ’ਚ ਪਿਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੇਸ਼ ਭਰ ਚੋਂ ਪੰਜਾਬ ‘ਨੰਬਰ ਵਨ’ ਸਿਰਫ ਲੈਂਡ ਮਾਫੀਏ ਵੱਲੋਂ ਨੱਪੀ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ’ਚ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਲੋਕਾਂ/ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਨੱਪੀ ਗਈ ਹੈ। ਕੇਂਦਰੀ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਤਾਜਾ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀ ’ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ੇ ਹਨ। ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੀਆਂ 5610 ਸੰਪਤੀਆਂ ’ਤੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਲੋਕ/ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੇ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਕਬਜ਼ੇ ਜਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿਚ 3240 ਜਾਇਦਾਦਾਂ ’ਤੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ’ਦੇ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ੇ ਹੇਠਲੀ ਇਸ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਕੀਮਤ ਅਰਬਾਂ ਰੁਪਏ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ’ਚ 3082 ਸੰਪਤੀਆਂ ’ਤੇ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਚੋਂ ਤੀਜੇ ਨੰਬਰ ’ਤੇ ਹੈ। ਇਵੇਂ ਹਰਿਆਣਾ ਰਾਜ ’ਚ 753, ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿਚ 164, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿਚ 81, ਬਿਹਾਰ ਵਿਚ 180 ਅਤੇ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿਚ 1335 ਸੰਪਤੀਆਂ ’ਤੇ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ੇ ਹਨ।
                  ਉਂਜ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿਚ 5.94 ਲੱਖ ਵਕਫ ਸੰਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸਨਾਖਤ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੋਂ 24,540 ਸੰਪਤੀਆਂ ਇਕੱਲੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਹਨ। ਬਠਿੰਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕਈ ਕਾਂਗਰਸੀ ਅਤੇ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੱਪ ਕੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਏਦਾਂ ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਧੰਦਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੇ ਰਾਖੇ ਖੁਦ ਸਰਕਾਰੀ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ  ਹਨ। ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ ਜਨੈਦ ਰਜ਼ਾ ਖ਼ਾਨ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜਾਬ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਹਨ ਜੋ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕਰੀਬੀ ਦੱਸੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੇ 16 ਦਫਤਰ ਹਨ  ਜਦੋਂ ਕਿ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੇ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤੇ 9 ਮੈਂਬਰ ਹਨ। ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਸਾਜਿਦ ਹੁਸੈਨ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਆਖਿਆ ਕਿ ਵਕਫ ਸੰਪਤੀ ’ਤੇ ਸਿਆਸੀ ਧਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ੇ ਜਮਾਏ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੇ ਅਫਸਰਾਂ / ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੀ ਵੀ  ਕਿਤੇ ਭੂਮਿਕਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਹੁਣ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਬਣਾਏ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਵਕਫ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਵਕਫ ਐਕਟ 1995 ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਲ 2013 ਵਿਚ ਸੋਧ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਦੇ ਤਹਿਤ ਸਟੇਟ ਵਕਫ ਬੋਰਡਜ਼ ਨੂੰ ਵਕਫ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕਬਜ਼ੇ ਹਟਾਉਣ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਨਵੀਂ ਸੋਧ ਵਿਚ ਬੋਰਡਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
                 ਸੂਤਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਆਸੀ ਧਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵਕਫ ਸੰਪਤੀਆਂ ’ਤੇ ਸ਼ੋਅ ਰੂਮ ਬਣਾ ਲਏ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਭਰ ਚੋਂ ਕਰੀਬ 518 ਸੰਪਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇਸ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਏਦਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵੀ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੋਈ ਕੇਸ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਹਾਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪਾਸਾ ਵੱਟਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲੀਭੁਗਤ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਵਕਫ ਸੰਪਤੀ ਮੁਸਲਿਮ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਭਲਾਈ ਕੰਮਾਂ ਵਾਸਤੇ ਰਾਖਵੀਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਬਟਵਾਰੇ ਵੇਲੇ ਅਣਕਲੇਮਿਡ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ।  ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਖੁਦ ਵੀ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਪਿਛੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਬਰਾਂ ’ਤੇ ਸਕੂਲ ਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਉਗੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਮਸਜਿਦਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ’ਤੇ ਪੁਲੀਸ ਚੌਂਕੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਣਾ ਮੰਡੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਚ ਖਾਨਗਾਹ ਵਾਲੀ ਜਗਾ ’ਤੇ ਸਲਾਟਰ ਹਾਊਸ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ ਵਿਚ ਮਸਜਿਦ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ’ਤੇ ਤਹਿਸੀਲਦਾਰ ਦਫਤਰ ਹੈ। ਕਪੂਰਥਲਾ ਵਿਚ ਮਸਜਿਦ ਵਾਲੀ ਜਗਾਂ ’ਤੇ ਸ਼ਾਪਿੰਗ ਕੰਪਲੈਕਸ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬੁਢਲਾਡਾ ਵਿਚ ਕਬਰਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ’ਤੇ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਸੰਗਰੂਰ ਤੇ ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਚ ਖੇਡ ਸਟੇਡੀਅਮ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
     ਬਠਿੰਡਾ ’ਚ ਕਬਰਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਕੀ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਗ੍ਹਾ ਕਬਰਾਂ ਕਰਕੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਸਰੀ ਤਰਫ ਮੁਸਲਿਮ ਭਾਈਚਾਰੇ ਕੋਲ ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ 60 ਸਕੂਲ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ’ਤੇ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੀ 16 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਹੀ ਮੀਟਿੰਗ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿਚ ਮੁੱਦੇ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਹਕੀਕਤ ਕਿਧਰੇ ਦਿਖਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਨੇ ਰੁਝੇਵੇਂ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
                        ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਬਾਡੀ ਬਣੇ : ਖ਼ਾਨ
ਪੰਜਾਬ ਰਾਜਨੀਤੀ ਸਾਸਤਰ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ’ਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਡੀਨ ਡਾ. ਜਮਸ਼ੀਦ ਅਲੀ ਖ਼ਾਨ (ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ) ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਢੁਕਵੀਂ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਤਰਜ਼ ’ਤੇ ਵਕਫ ਬੋਰਡ ਦੀ ਚੁਣੇ ਹੀ ਬਾਡੀ ਬਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੁਆਬਦੇਹੀ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਬੋਰਡ ਕਠਪੁਤਲੀ ਬਣ ਕੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੋਰਡ ਦੇ ਅਫਸਰਾਂ/ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀਭੁਗਤ ਵਜੋਂ ਹੀ ਵਕਫ ਸੰਪਤੀ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈ।
                           ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਨੱਪੀ ਜ਼ਮੀਨ
ਸਰਕਾਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ੇ ਜੋੜੀਏ ਤਾਂ ਕਰੀਬ 10,864 ਸੰਪਤੀਆਂ ਨੱਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। 235 ਸੰਪਤੀਆਂ ’ਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ 26 ਸੰਪਤੀਆਂ ’ਤੇ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ੇ ਹਨ। 198 ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਗਰਾਮ ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ 1391 ਸੰਪਤੀਆਂ ’ਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਅਤੇ 144 ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੇ ਹਸਨ ਭੱਟੀ ਦੀ ਮਸਜਿਦ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ’ਤੇ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਮੋਗਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਧੂਰਕੋਟ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ ’ਚ ਕਬਰਾਂ ’ਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ ਹੈ। ਸਮਾਨਾ ਵਿਚ ਸੀ.ਆਈ.ਏ ਸਟਾਫ ਦਾ ਦਫਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜਪੁਰਾ ਵਿਚ ਪੁਲੀਸ ਚੌਂਕੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।



Wednesday, November 27, 2019

                    ‘ਸਿੰਗਲ ਮੈਨ ਆਰਮੀ’ 
        ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਤਸਕਰ ਵਾਹਣੀ ਪਾਏ
                         ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ : ਮਾਨਸਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਬਹਿਣੀਵਾਲ ਦਾ ਦਲਿਤ ਸਰਪੰਚ ‘ਸਿੰਗਲ ਮੈਨ ਆਰਮੀ’ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰ ਵਾਹਣੀ ਪਾ ਲਏ ਹਨ। ਸਰਪੰਚ ਗੁਰਜੰਟ ਸਿੰਘ ਸਾਬਕਾ ਫੌਜੀ ਹੈ ਜੋ ਨਸ਼ਿਆਂ ਖਿਲਾਫ ਇਕੱਲਾ ਮੋਰਚੇ ’ਤੇ ਡਟਿਆ ਹੈ। ਸਮੁੱਚੀ ਪੰਚਾਇਤ ਸਾਬਕਾ ਫੌਜੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ’ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦਾ ਥਾਪੜਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਰਪੰਚੀ ਰਾਖਵੀਂ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਮੋਹਤਬਾਰਾਂ ਨੇ ਸਾਬਕਾ ਫੌਜੀ ਗੁਰਜੰਟ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਉਮੀਦਵਾਰੀ ਲਈ ਰਜਾਮੰਦ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੱਲਿਓ ਦਿੱਤੇ। ਚੋਣਾਂ ’ਚ ਨਾ ਨਸ਼ਾ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੈਸਾ। ਬਹਿਣੀਵਾਲ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕਰੀਬ 2850 ਵੋਟ ਹੈ ਅਤੇ ਨੌ ਮੈਂਬਰੀ ਪੰਚਾਇਤ ਹੈ। ਅਰਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਦੋ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਨਸ਼ੇ ’ਚ ਜਾਨ ਗੁਆ ਬੈਠੇ। ਗੁਰਜੰਟ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੋਦ ਲਏ ਪੁੱਤਰ ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬਠਿੰਡਾ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਕਰ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਹੁਣ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਾਬਕਾ ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਥਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਮਾਰੀ। ਤਿੰਨ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਜੇਲ੍ਹ ਭਿਜਵਾਏ ਹਨ। ਕਰੀਬ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਨੇ ਸਰਪੰਚ ਅੱਗੇ ਤਸਕਰੀ ਤੋਂ ਤੌਬਾ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਸਰਪੰਚ ਗੁਰਜੰਟ ਸਿੰਘ ਨੇ ਘਰੋ ਘਰੀ ਜਾ ਕੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਖਿਲਾਫ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨੰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਨਸ਼ਾ ਬਰਦਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਪੁਲੀਸ ਪਿਛੇ ਹਟੀ ਤਾਂ ਖੁਦ ਟੱਕਰੇਗਾ।
                ਪਹਿਲੀ ਅਪਰੈਲ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਠੇਕਾ ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਰਪੰਚ ਗੁਰਜੰਟ ਸਿੰਘ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਦ ਸ਼ਰਾਬ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ ਮਾਨਸਾ ਡਾ.ਨਰਿੰਦਰ ਭਾਰਗਵ ਖੁਦ ਇਸ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਦੇਣ ਲਈ ਪਿੰਡ ਬਹਿਣੀਵਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਰਪੰਚ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹਿਣੀਵਾਲ ’ਚ ਨਸ਼ਾ ਰਹੇਗਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਰਪੰਚ।ਬਹਿਣੀਵਾਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨੰਬਰਦਾਰ ਸਿਮਰਜੀਤ ਕੌਰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਧੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਘਰੇਲੂ ਝਗੜੇ ਰਜਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਸਿਰੇ ਲਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਕੋਈ ਮਾਮਲਾ ਹੁਣ ਪੁਲੀਸ ’ਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਸਾਬਕਾ ਫੌਜੀ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦ ਫੌਜੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਤਾਜਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਸੰਸਾਰ ਜੰਗ ’ਚ ਕੁੱਦੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਕਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਚੌਂਕ ਦਾ ਨਾਮਕਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਬੰਗਲੇ ਨੂੰ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਦੌਰਾਨ ਅੰਗਰੇਜ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ‘ਸਰਦਾਰ ਬਹਾਦਰ’ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
       ਏਸ਼ੀਅਨ ਗੋਲਡ ਮੈਡਲਿਸਟ ਸੂਬੇਦਾਰ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੌਂਕ ਤਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਹੰਸਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚੌਂਕ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਾਬਕਾ ਫੌਜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਵਾਂ ’ਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਸਿੰਘ ਵਾਲੀ ਗਲੀ, ਸੌਦਾਗਰ ਸਿੰਘ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਆਦਿ। ਇੱਕ ਗਲੀ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਸਟਰ ਮਿਠੂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਮ ’ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਬਹਿਣੀਵਾਲ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਸਪੋਰਟਸ ਕਲੱਬ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਸਰਪੰਚ ਹੱਕ ਸੱਚ ’ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ 80 ਫੀਸਦੀ ਮਾਮਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਹੀ ਨਿਪਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਠਿੰਡਾ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪਿੰਡ ਆ ਕੇ ਰੈਗੂਲਰ ਵਿਕਾਸ ਕੰਮ ਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
             ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿੰਡ ਚੋਂ ਹੱਡਾ ਰੋੜੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤਸਕਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਜੁਆਬ ਸੀ, ‘ਸੱਚੇ ਮਾਰਗ ਚੱਲਦਿਆ…..।’ ਪੰਚਾਇਤ ਮੈਂਬਰ ਜੁਗਰਾਜ ਸਿੰਘ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਤਾਂ ਭੁੱਲੇ ਵਿਰਸੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਫੌਜੀ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਪਾਰਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਡਟਣ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਸਾਥ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਰਪੰਚ ਹਜ਼ਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨਸ਼ਾ ਵਿਰੋਧੀ ਮੰਚ ਦੇ ਮੇਜਰ ਸਿੰਘ ਕਮਾਲੂ ਵੀ ਪਿੰਡ ਬਹਿਣੀਵਾਲ ਵਿਚ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਖਿਲਾਫ ਕਰਾਇਆ ਹੈ।
                       ਦਲਿਤ ਸਰਪੰਚ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਐਲਾਨ
ਸਰਪੰਚ ਗੁਰਜੰਟ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੱਖਰਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਢਾਈ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਮਗਰੋਂ ਸਮੁੱਚੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਇਕੱਠ ਕਰੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੇਗਾ। ਉੁਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪਸੰਦ ਨਾ ਹੋਏ ਤਾਂ ਉਹ ਸਰਪੰਚੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਪੰਚਾਇਤੀ ਲੋਕ ਰਾਜ ਵਿਚ ਇਹ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਤਜ਼ਰਬਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ‘ਰੀਕਾਲ ਸਿਸਟਮ’ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
   






Tuesday, November 26, 2019

                                                       ਸਿੰਗਲ ਬੱਤੀ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ !
              ਸਾਹਬਾਂ ਦੇ ਚਾਨਣ ਅੱਗੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ’ਚ ਨੇਰ੍ਹਾ 
                                                          ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ : ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦਾ ਬਿਜਲੀ ਲੋਡ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਗੱਲ ਪਚਾਉਣੀ ਅੌਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਸਾਹਿਬਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਲੋਡ ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਘਰਾਂ ਵਿਚਲੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਡ ਤੇ ਬਿੱਲ ਵੱਡੇ ਹਨ। ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ ਬਿੱਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਤਾਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਘਰਾਂ ਦਾ ਬਿਜਲੀ ਬਿੱਲ ਅਫਸਰਾਂ ਨੇ ਜੇਬ ਚੋਂ ਭਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਫਸਰੀ ਜੁਗਤ ਜਾਪਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਬ ਬਚਾਉਣ ਖਾਤਰ ਘਰਾਂ ਦੇ ਤਾਰ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰਾਂ ਦੇ ਮੀਟਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਮਿਸ਼ਨਰਾਂ/ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰਾਂ ਦੇ 45 ਬਿਜਲੀ ਮੀਟਰ, ਐਸ.ਐਸ.ਪੀਜ ਦੇ 45 ਮੀਟਰ ਅਤੇ ਡੀ.ਆਈ. ਜੀ/ ਆਈ. ਜੀ ਦੇ 14 ਮੀਟਰ 1.46 ਕਰੋੜ ਦੇ ਡਿਫਾਲਟਰ ਹਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਤਰਫੋਂ ‘ਪਾਵਰਫੁੱਲ’ (ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੜੀ) ਤਹਿਤ ਜੋ ਤੱਥ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਪਾਵਰਕੌਮ ਨੇ ਸਮੁੱਚੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚਲੇ ਆਈ.ਏ.ਐਸ ਅਤੇ ਆਈ.ਪੀ.ਐਸ ਅਫਸਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ/ਕੈਂਪ ਦਫਤਰਾਂ ਦੀ (30 ਜੂਨ 2019 ਤੱਕ ਦੀ) ਬਿਜਲੀ ਖਪਤ/ਲੋਡ/ਬਕਾਇਆ ਰਾਸ਼ੀ ਆਦਿ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ’ਚ ਰੌਚਕ ਮਾਮਲੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ।
               ਇਸ ਰਿਪੋਰਟ ਅਨੁਸਾਰ ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ ਖੰਨਾ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਬਿਜਲੀ ਲੋਡ 0.2 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਦੀ ਢਾਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਲ 2018-19 ਦੌਰਾਨ ਕੋਈ ਬਿੱਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਸ ਉੱਚ ਅਫਸਰ ਦੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ’ਚ ਦੋ ਮੀਟਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲੋਡ 15 ਕਿਲੋਵਾਟ ਅਤੇ 10.74 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ 2.34 ਲੱਖ ਦਾ ਬਕਾਇਆ ਹਾਲੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਡੀ.ਆਈ.ਜੀ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦਾ ਬਿਜਲੀ ਲੋਡ 0.98 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਲ 2018-19 ਦੌਰਾਨ 1448 ਯੂਨਿਟ ਖਪਤ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ ਲੋਡ 8 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਬਿਜਲੀ 1.87 ਲੱਖ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਹਾਲੇ ਬਕਾਇਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਪਟਿਆਲੇ ਦੇ ਡੀ.ਆਈ.ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਲੋਡ 0.7 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ ਲੋਡ ਢਾਈ ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ। ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਦੇ ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ ਦੇ ਘਰ ਦਾ 1.76 ਕਿਲੋਵਾਟ ਤੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ 2 ਕਿਲੋਵਾਟ ਲੋਡ ਹੈ। ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ ਰੋਪੜ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਲੋਡ 3 ਕਿਲੋਵਾਟ ਤੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ 6 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ।
       ਸਰਕਾਰੀ ਰਿਪੋਰਟ (ਜੂਨ 2019) ਅਨੁਸਾਰ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਮੁਕਤਸਰ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਬਿਜਲੀ ਲੋਡ 2.96 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ ਲੋਡ 18.74 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ। ਕਪੂਰਥਲਾ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦਾ ਲੋਡ 3 ਕਿਲੋਵਾਟ ਤੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ 17.5 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ। ਇਵੇਂ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦੇ ਡੀ.ਸੀ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦਾ 7.44 ਕਿਲੋਵਾਟ ਲੋਡ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ ਲੋਡ 13.0 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ। ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ (ਲੁਧਿਆਣਾ) ਦੀ ਕੋਠੀ ਦਾ 4.2 ਕਿਲੋਵਾਟ ਲੋਡ ਹੈ ਅਤੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ ਲੋਡ 7.88 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ। ਨਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਡੀ.ਸੀ ਦੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਦਾ ਲੋਡ 9.0 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੈ ਜਦ ਕਿ ਘਰ ਦਾ ਲੋਡ 7.44 ਕਿਲੋਵਾਟ ਹੀ ਹੈ। ਦੂਸਰੀ ਤਰਫ ਸੰਗਰੂਰ, ਬਰਨਾਲਾ ਤੇ ਮੋਗਾ ਦੇ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਲੋਡ ਜਿਆਦਾ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰਾਂ ਦੇ ਘੱਟ ਹਨ।
             ਕੈਪਟਨ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਭ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ’ਚ ਹਦਾਇਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਰਕਾਰੀ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤਾਂ ਜੋ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰਾਂ ਦੇ ਖਰਚੇ ਘਟਾਏ ਜਾ ਸਕਣ। ਕਿਸੇ ਅਫਸਰ ਦੇ ਕੰਨ ’ਤੇ ਜੂੰਅ ਨਹੀਂ ਸਰਕੀ। ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਫਸਰਾਂ ਦੇ ਘਰ/ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਪਾਵਰਕੌਮ ਦੇ ਡਿਫਾਲਟਰ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਪਾਵਰਕੌਮ ਦੇ ਉੱਚ ਅਫਸਰਾਂ ਨੇ ਲੰਮੇ ਅਰਸੇ ਮਗਰੋਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਬੂਹੇ ਖੜਕਾਏ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਹਹਨ ਅਤੇ ਘਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਡੁੱਲੇ ਹਨ। ਰਿਪੋਰਟ ਅਨੁਸਾਰ ਡੀ.ਸੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵੱਲ ਕਰੀਬ 13 ਲੱਖ ਦਾ ਬਕਾਇਆ,ਡੀ.ਸੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵੱਲ 1.03 ਲੱਖ ਅਤੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਵੱਲ 1.16 ਲੱਖ ਦਾ ਬਕਾਇਆ, ਡੀ.ਸੀ ਬਠਿੰਡਾ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵੱਲ 1.52 ਲੱਖ ਤੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਵੱਲ 3.26 ਲੱਖ ਦਾ ਬਕਾਇਆ,ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੇ ਡੀ.ਸੀ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵੱਲ 2.14 ਲੱਖ ਦਾ ਬਕਾਇਆ,ਡੀ.ਸੀ ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਦੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਵੱਲ 2.71 ਲੱਖ ਦਾ ਬਕਾਇਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ।
               ਇਵੇਂ ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵੱਲ 4.64 ਲੱਖ, ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ ਬਠਿੰਡਾ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵੱਲ 1.78 ਲੱਖ ਤੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਵੱਲ 1.02 ਲੱਖ ਦਾ ਬਕਾਇਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਵੱਲ 1.35 ਲੱਖ, ਐਸ. ਐਸ. ਪੀ ਮੋਹਾਲੀ ਦੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਵੱਲ 2.89 ਲੱਖ, ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ ਪਠਾਨਕੋਟ ਦੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਵੱਲ 1.06 ਲੱਖ, ਡੀ.ਆਈ.ਜੀ ਪਟਿਆਲਾ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵੱਲ 4.10 ਲੱਖ ਤੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰ ਵੱਲ 4.32 ਲੱਖ ਦਾ ਬਕਾਇਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਨਾਗਰਿਕ ਚੇਤਨਾ ਮੰਚ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਬੱਗਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਸੀ ਕਿ ਆਮ ਖਪਤਕਾਰ ਡਿਫਾਲਟਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਛੋਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਾਵਰਕੌਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਫਸਰਾਂ ਦੇ ਲੋਡ ਚੈੱਕ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਦਾਇਰੇ ਵਿਚ ਲਵੇ।
                       ਅਫਸਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਚੋਂ ਮੀਟਰ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਦੀ ਖਬਰ ਰੰਗ ਲਿਆਈ ਹੈ ਜਿਸ ਮਗਰੋਂ ਪਾਵਰਕੌਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਉਣ ਦੀ ਜਰੁਅਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਾਵਰਕੌਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੁਹਿੰਮ ਤਹਿਤ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰਾਂ/ਐਸ.ਐਸ.ਪੀਜ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ ਚੋਂ ਕਰੀਬ 40 ਮੀਟਰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰਾਂ ਅੰਦਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ, ਪਠਾਨਕੋਟ,ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ,ਕਪੂਰਥਲਾ, ਰੋਪੜ ਤੇ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰਾਂ ਅਤੇ ਇਵੇਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ, ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ, ਕਪੂਰਥਲਾ, ਜਲੰਧਰ,ਹਿੁਸ਼ਆਰਪੁਰ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਐਸ.ਐਸ.ਪੀਜ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ/ਕੈਂਪ ਦਫਤਰਾਂ ਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਮੀਟਰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
                       ਬਕਾਏ ਵਸੂਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ : ਡਾਇਰੈਕਟਰ
ਪਾਵਰਕੌਮ ਦੇ ਡਾਇਰੈਕਟਰ (ਵੰਡ) ਸ੍ਰੀ ਐਨ.ਕੇ.ਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉੱਚ ਅਫਸਰਾਂ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਮੀਟਰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਬਕਾਇਆ ਰਾਸ਼ੀ ਵਸੂਲਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੈਂਪ ਦਫਤਰਾਂ ਦੇ ਬਕਾਏ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਭਰੇ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਉੁਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਬਕਾਏ ਕਲੀਅਰ ਵੀ ਹੋਏ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਕੀ ਜਲਦੀ ਭਰਨ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।


Sunday, November 24, 2019

                       ਵਿਚਲੀ ਗੱਲ 
             ਅਜੇ ਹਨੇਰਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਏ..!
                        ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ: ਛੱਜੂ ਰਾਮ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ, ‘ਬੁੱਧ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਣਗੇ’। ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਧਰੋਂ ਆਇਆ, ਕਿਧਰ ਜਾਣਾ। ਲੱਖਣ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਲਾਈਏ। ਨਾਲੇ ਕਿੰਝ ਸਮਝਾਈਏ ਕਿ ‘ਬੁੱਧਾਂ ਦੇ ਘਰ ਬੜੇ ਦੂਰ ਨੇ’। ਮੈਰਾਥਨ ਵਾਲੇ ਟਲਦੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ। ਛੱਜੂ ਕਠੋਰ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ, ਦਿਲ ਦਾ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ। ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਕਾਹਲਾ ਨਹੀਂ, ਦਿਲ ’ਚ ਸਾੜਾ ਨਹੀਂ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਿੱਦੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ, ਬੇਕਿਰਕ ਜੋ ਹਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਉਦਾਸ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਪਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ। ਤਾਹੀਂ ਬੁੱਧ ਦਾ ਰਾਹ ਪੁੱਛ ਰਿਹੈ। ਛੱਜੂ ਰਾਮਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਧਰੋਂ ਆਇਐ, ਚਾਹੇ ਕੰਨ ’ਚ ਦੱਸ ਦੇ। ਮਾਜਰਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਠਰੰਮਾ ਰੱਖੋ, ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸਾਂਗੇ। ਪਹਿਲੋਂ ਛੋਟੀ ਜੇਹੀ ਕਥਾ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੋਂ ਹੱਤਿਆਰਾ ਬਣਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਿਖਰ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਬੈਠਾ। ਡਰਦੇ ਲੋਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਨਾ ਕਰਦੇ। ਨਾਲੇ ਕਤਲ ਕਰਦਾ, ਨਾਲੇ ਉਂਗਲਾਂ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ। ਮਨੁੱਖੀ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲੋਂ ਨਾ ਲਾਹੁਦਾ। ਤਾਹੀਂਓ ਨਾਮ ਪਿਆ ਉਂਗਲੀਮਾਲ। ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਮਹਾਤਮਾ ਬੁੱਧ ਨਾ ਰੁਕੇ। ਬੁੱਧ ਦੇਖ ਉਂਗਲੀਮਾਲ ਦਹਾੜਿਆ। ‘ਟੋਟੇ ਟੋਟੇ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ’। ਬੁੱਧ ਬੋਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੌਹ ਟਾਹਣੀ ਕੱਟੋ। ਜਿਉਂ ਹੀ ਟਾਹਣੀ ਕੱਟੀ। ਬੁੱਧ ਬੋਲੇ, ‘ਉਂਗਲੀਮਾਲ, ਹੁਣ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿਓ।’
ਖਾਨੇ ਪੈ ਗਈ ਉਂਗਲੀਮਾਲ ਦੇ। ਬੁੱਧ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ, ‘ਕੱਟਣਾ ਸੌਖਾ, ਜੋੜਨਾ ਅੌਖਾ, ਨਹੀਂ ਜੋੜ ਸਕਦੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੋੜੋ ਵੀ ਨਾ।’ ਉਂਗਲੀਮਾਲ ਸੁਧਰ ਕੇ ਮੁੜ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਛੱਜੂ ਰਾਮ। ਸੰਗਰੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ’ਚੋਂ ਮੁੜਿਐ।                                                                                                                              ਉਂਗਲੀਮਾਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੀ ਜੂਨੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਭਟਕ ਰਿਹੈ। ਚੰਗਾਲੀਵਾਲਾ ਨੇ ਉਂਗਲੀਮਾਲ ਚੰਗਾ ਅਖਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਗਮੇਲ ਪਹਿਲਾਂ ਲੱਤਾਂ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਫਿਰ ਜਾਨ। ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਿਛਾਂਹ ਝਾਕੋ। ਅਬੋਹਰ ’ਚ ਜੋ ਹੋਇਆ। ਭੀਮ ਟਾਂਕ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਵੱਢੇ, ਗੁਰਜੰਟ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ। ਮਾਂ ਕੁਸ਼ੱਲਿਆ ਦੇ ਹੱਥ ਖਾਲੀ ਨੇ। ਪੁੱਤ ਜੋ ਗੁਆ ਬੈਠੀ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖੋ। ਲੱਤਾਂ ਬਾਹਾਂ ਬੰਤ ਸਿੰਘ ਝੱਬਰ ਗੁਆ ਬੈਠਾ। ਜਲੂਰ ਵਾਲੀ ਮਾਈ ਗੁਰਦੇਵ ਕੌਰ ਵੀ ਬਚ ਨਾ ਸਕੀ। ਸਰਾਏਨਾਗਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸਿਰਫਿਰੇ ਨੇ ਕਾਪੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਲੜਕੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ। ਮਸਾਂ ਹੀ ਬਚੇ ਧਿਆਣੀ ਦੇ ਹੱਥ। ਭਾਗੀ ਵਾਂਦਰ ’ਚ ਇੱਕ ਤਸਕਰ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਵੱਢੇ ਸਨ।ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕੋਠੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦਰਿੰਦਗੀ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ। ਨੱਕ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਵੱਢਿਆ ਗਿਐ। ਬੁੱਧ ਦੇ ਹੁਣ ਵਸ ਦਾ ਰੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਂਗਲੀਮਾਲ ਦੀ ਰੂਹ ਖਹਿੜਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਹੀ। ਜਗਦੀਸ਼ ਜੀਦਾ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਬੋਲੀ ਚੇਤੇ ਹੋਊ। ‘ਅਸੀਂ ਉਂਗਲਾਂ ’ਤੇ ਸਿੱਖ ਗਏ ਨਚਾਉਣਾ, ਜਦੋਂ ਦੇ ਬਣੇ ਖੇਡ ਮੰਤਰੀ।’ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੇਸ਼ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਲੈ ਕੇ ਹਾਕਮ ਨਿਕਲੇ ਨੇ, ਸਿੱਧੀ ਉਂਗਲ ਘਿਉ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ। ਜੇ.ਐਨ.ਯੂ ਦਾ ਨੇਤਰਹੀਣ ਸ਼ਸ਼ੀ ਭੂਸ਼ਣ ਖਤਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਦਿੱਲੀ ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਪੁੜੇ ਸੇਕ ਦਿੱਤੇ। ਸੰਗਰੂਰ ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਮੁੰਡੇ ਝੰਬ ਦਿੱਤੇ। ਪਰਲੋਕ ’ਚ ਬੈਠੇ ਉਂਗਲੀਮਾਲ ਨੇ ਮੱਥੇ ’ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਐ।
                ਦਿੱਲੀ ’ਚ ਸਿਕੰਦਰ ਲੋਧੀ ਦੇ ਜੈਕਾਰੇ ਗੂੰਜੇ ਨੇ। ਸੈਸ਼ਨ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ’ਚ ਚੱਲ ਰਿਹੈ। ਹਾਕਮ ਬੋਲੇ ਕੁੱਕੜ ਬਣੇ ਨੇ। ਜੰਤਰ ਮੰਤਰ ’ਤੇ ਆਦਿ ਵਾਸੀ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਨੇ। ਪੁਲਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਜੋੜਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦਾ ਦਮ ਟੁੱਟਿਐ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਦਾ ਲੱਕ। ਕਿਤੇ ਬੁੱਤ ਟੁੱਟਿਐ ਤੇ ਕਿਤੇ ਭਰੋਸਾ। ਰਾਜ ਭਾਗ ਚੁੱਪ ਕਦੋਂ ਤੋੜੇਗਾ। ਬਾਪ ਰਮਜ਼ਾਨ ਖ਼ਾਨ ਭਜਨ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਫਿਰੋਜ਼ ਖਾਨ ਕਿੱਧਰ ਜਾਏ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਬਨਾਰਸ ਹਿੰਦੂ ’ਵਰਸਿਟੀ ’ਚ ਨਾਅਰੇ ਉੱਠੇ ਨੇ। ਅਖੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹੀਏ ਮੁਸਲਿਮ ਤੋਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ। ਘੋਲ ਖੇਡ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।ਜਦੋਂ ਸੋਚ ਨੂੰ ਅਧਰੰਗ ਹੋ ਜਾਏ। ਫਿਰ ਦੀਵਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ‘ਸਟੈਚੂ ਆਫ ਯੂਨਿਟੀ’ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ। ਦੀਵਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿਵੇਂ ਆਉਣ ਫਾਰੂਕ ਅਬਦੁੱਲਾ। ਚਾਹੇ ਸੰਤ ਰਾਮ ਉਦਾਸੀ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਰਿਹਾ। ‘ਅਜੇ ਨਾ ਆਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇਰੀ, ਅਜੇ ਵਡੇਰਾ ਪਾੜਾ ਏ, ਹਿੰਮਤ ਰੱਖ ਅਲਬੇਲੇ ਰਾਹੀ, ਅਜੇ ਹਨੇਰਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਏ।’ ਅਲੀਗੜ੍ਹ ਮੁਸਲਿਮ ’ਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਹੁਮਾ ਪ੍ਰਵੀਨ ਹਨੇਰੇ ’ਚ ਹੀ ਰਹੀ। ਹੁਮਾ ਨੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ’ਤੇ ਇੱਕ ਪੋਸਟ ਸ਼ੇਅਰ ਕੀਤੀ। ਇਬਾਰਤ ਇੰਝ ਸੀ ‘ਸਚ ਮੇ ਸੰਪਰਕ ਟੂਟ ਜਾਨਾ ਕਿਤਨਾ ਖਤਰਨਾਕ ਅੌਰ ਦੁਖਦ ਹੋਤਾ ਹੈ? ਚਾਹੇ ਚੰਦਰਯਾਨ ਹੋ ਜਾਂ ਕਸ਼ਮੀਰ।’ ਹਿੰਦੂ ਮਹਾਂ ਸਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤੈ। ਅਲੀਗੜ੍ਹ ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਹੁਮਾ ’ਤੇ ਪਰਚਾ ਦਰਜ ਕੀਤਾ।
                ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ’ਚ ਦੋ ਜਣੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਨੇ। ਭੀੜ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਊ ਚੋਰੀ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਸੀ। ਉਂਗਲੀਮਾਲ ਦੀ ਸੋਚ ਅੱਜ ਵੀ ਉਪਜਾਊ ਹੈ। ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਦਾ ਸਫਰ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਦਵੇਂਦਰ ਫੜਨਵੀਸ ਦੇ ਮੁੜ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬਣਨ ’ਤੇ। ਸਾਧਵੀ ਪ੍ਰਗਿਆ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਬਣਨ ’ਤੇ। ਖ਼ਰੇ ਸਿੱਕੇ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਚੱਲਦੇ ਨੇ। ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੁਰਬ ਤੋਂ ਸੁੱਕੇ ਹੀ ਮੁੜੇ ਹੋਣੇ ਨੇ। ਵਾਲ ਵਿੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸਿਆਸੀ ਸੋਚ ਦਾ। ਹਜ਼ੂਮੀ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਭੰਨੇ ਨਿਆਂ ਮੰਗਦੇ ਨੇ। 80 ਫੀਸਦੀ ਅਦਾਲਤਾਂ ’ਚੋਂ ਬਰੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਿਆਸੀ ਮੱਲ ਮੋੜੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਕਿਹੜਾ ਵਿਦੇਸ਼ੋਂ ਹਾਲੇ ਮੁੜਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬਾਦਲ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਖੁਸ਼ਕ ਹੈ। ਬਠਿੰਡਾ ਵਾਲੇ ਆਖਦੇ ਨੇ, ਐਤਕੀਂ ਖੁਸ਼ਕੀ ਚੱਕ ਦੇਣੀ ਹੈ। ਦੱਸਾਂਗੇ ਮੌਕੇ ’ਤੇ।ਗਰੀਬ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁੱਠੀ ’ਚ ਹੈ। ਲੀਡਰ ਕੱਛਾਂ ਵਜਾ ਰਹੇ ਨੇ। ਬੋਲਣਾ ਗੁਨਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਮਾਰ ਵੀ ਰਿਹਾ ਤੇ ਰੋਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਗੁਜਰਾਤ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਸਾਨ ਚੀਕ ਰਹੇ ਨੇ। ਕਿਸਾਨ ਬਿੱਕਰ ਸਿਓਂ ਆਖਦੈ, ‘ਮੋਦੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕਾਹਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।’ ਨਾ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਮਿਲਦੈ। ਮਾਫੀਆ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਜਾਂਦੈ, ਗੁਜਰਾਤ ਪੁਲੀਸ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
               ਘੱਟ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲੀਸ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਬਠਿੰਡਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦੋ ਕਿਸਾਨ ਪਰਲੋਕ ’ਚ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ’ਤੇ ਪਰਚਾ ਦਰਜ ਕੀਤੈ। ਅਖੇ, ਪਰਾਲੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ ਹੈ। ਮੌੜ ਖੁਰਦ ਦਾ ਬ੍ਰਿਛ ਭਾਨ ਟੈਂਕੀ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਲੀਸ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਰਿਆ ਸਾਬਿਤ ਕੀਤੈ।ਦੇਸ਼ ’ਚ 14 ਲੱਖ ਘਰਾਂ ’ਚ ਬਿਜਲੀ ਨਹੀਂ, ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਣੇ ਪੈਂਦੇ ਨੇ। 37 ਫੀਸਦੀ ਸਕੂਲਾਂ ’ਚ ਇਹੋ ਹਾਲ ਹੈ। ਮੁਲਕ ’ਚ ਸੱਤ ਲੱਖ ਅਸਾਮੀਆਂ ਖਾਲੀ ਹਨ। ਅਕਲਾਂ ਬਾਝੋ ਵੀ ਖੂਹ ਖਾਲੀ ਨੇ। ਲੋਕ ਭਰੇ ਪੀਤੇ ਬੈਠੇ ਨੇ, ਝੱਖੜ ਝੁੱਲਦੇ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਹਾਕਮ ਇਹ ਗੱਲ ਚੇਤੇ ਰੱਖਣ। ਕੋਈ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਛੱਤ। ਹੇਮਾ ਮਾਲਿਨੀ ‘ਬਾਂਦਰ ਸਫਾਰੀ’ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਤੰਗ ਹੈ। ‘ਬਸੰਤੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਸੁਆਲ ਜਾਪਦੈ।’ ਝਾਰਖੰਡ ਪੁਲੀਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸੁਆਲ ਪੁੱਛੇਗਾ। ਖੂੰਟੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ’ਚ ਦੇਸ਼ ਧ੍ਰੋਹ ਦਾ ਮੁਕੱਦਮਾ ਦਰਜ ਕੀਤੈ। ਅਣਪਛਾਤੇ 10 ਹਜ਼ਾਰ ਆਦੀ ਵਾਸੀਆਂ ’ਤੇ।
               ਛੱਜੂ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਖੇ, ਪੁੱਛਿਆ ਬੁੱਧ ਬਾਰੇ ਸੀ। ਵਿਚੋਂ ਹੀਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਛੇੜ ਲਈ। ਰਹਿਣ ਦੇ ਛੱਜੂਆ, ਨਾ ਛੇੜ ਛੇੜੇ। ਨਾਲੇ ਪਤੈ ਕਿ ਗੱਲ ਹੁਣ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਨੀ। ਅਕਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਧਾ ਲਾਉਣਾ ਪਊ। ਦੇਰ ਹੈ, ਅੰਧੇਰ ਨਹੀਂ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਖੈਰ ਕਰੇ, ਕਿਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਸੁੱਧ ਆ ਜਾਵੇ। ਖਾਈ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਫਿਰ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਖੀ। ਯਮਦੂਤ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਉਂਗਲੀਮਾਲ ਹੱਸ ਰਿਹੈ। ਅਖੀਰ ’ਚ ਮਿਰਜ਼ਾ ਗਾਲਿਬ ਦਾ ਸ਼ੇਅਰ, ‘ਹਮ ਕੋ ਮਾਲੂਮ ਹੈ ਜੰਨਤ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਲੇਕਿਨ ਦਿਲ ਕੇ ਬਹਿਲਾਨੇ ਕੋ ਗਾਲਿਬ ਯੇ ਖਿਆਲ ਅੱਛਾ ਹੈ।’

Sunday, November 17, 2019

                          ਵਿਚਲੀ ਗੱਲ
         ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇਖ ਲਓ..!
                         ਚਰਨਜੀਤ ਭੁੱਲਰ
ਬਠਿੰਡਾ : ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਤਬੇਲਾ ਖਾਲੀ ਪਿਆ ਹੈ। ਗਦੌੜਾ ਫੇਰਨ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਂਗਲ ਘਿਉ ’ਚ ਨਹੀਂ। ਪੰਜੇ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ, ਪਰਿੰਦੇ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਦੇਹ ਝੁਕ ਗਏ। ਭੱਠੀ ਵਾਲੀ ਹੁਣ ਕੀ ਭੁੰਨੇ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਝੋਲੀ ’ਚ ਦਾਣੇ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮਾਲ ਮਾਤਾ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਹੇਕ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗੇ, ‘ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇਖ ਲਓ..!’ ਧਨੀ ਰਾਮ ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਲ ਪੈ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕਿਤੇ ਅੱਜ ‘ਐ ਪੰਜਾਬ! ਕਰਾਂ ਕੀ ਸਿਫਤ ਤੇਰੀ’ ਲਿਖਦਾ। ਕਾਮਰੇਡ ਹੀ ਪਿਛੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ। ਮਿਰਚਾਂ ਵਾਰ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ, ਨਜ਼ਰ ਲੱਗੀ ਹੁੰਦੀ, ਜੋਕਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ।  ਬਠਿੰਡੇ ਵਾਲੇ ਮਰਹੂਮ ਪ੍ਰੋ. ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਬੇ ਭੁੱਲੇ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਵਾਨੀ ’ਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੱਢ ਗਿਆ। ਚਾਰ ਨਵੇਂ ਮੁੰਡੇ ਜੁੜਦੇ। ਗੱਠੜੀ ’ਚੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੰਜਾਬ ਕੱਢ ਬੈਠਦਾ। ਮੁੰਡਿਓ… ਛੰਨਾ ਦੁੱਧ ਦਾ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਡਕਾਰ ਜਾਂਦੇ। ਕੋਠੇ ਰੋਹੀ ਰਾਹ (ਸੰਗਰੂਰ) ਵਾਲਾ ਰੋਹੀ ਰਾਮ, ਹਲਟ ਗੇੜ ਕੇ ਕਿੱਲਾ ਭਰ ਦਿੰਦਾ। ਮੁੱਦਕਰ ਚੁੱਕਣੇ, ਮੂੰਗਲੀਆਂ ਫੇਰਨੀਆਂ, ਜੁੱਸਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ, ਰਹੇ ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਮ। ਅਣਖ ਏਨੀ, ਕੋਈ ਅੱਖ ’ਚ ਅੱਖ ਕੀ ਪਾ ਜਾਏ। ਖੁਰਾਕਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸਾਦੀਆਂ। ਮਿੱਥ ਕੇ ਡੰਡ ਬੈਠਕਾਂ ਮਾਰਦੇ। ਸ਼ਰਤਾਂ ਲਾ ਕੇ ਘਿਉ ਪੀਂਦੇ। ਦਰਸ਼ਨੀ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੂਰੋਂ ਦੇਖਣ ਆਉਂਦੇ। ਆਹ ਦਾਰੇ ਤਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਆਏ ਨੇ।
                 ਜੈਤੋ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋ. ਗੁਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਵੀ ਤੁਰ ਗਏ। ਨਾਵਲ ‘ਪਰਸਾ’ ਦਾ ਨਾਇਕ, ਡਾਕੀਏ ਨੂੰ ਆਖਦੈ ‘ਦੁੱਧ ਹਜ਼ਮ ਕਰ ਲਵੇਗਾਂ ਜਾਂ ਚਾਹ ਲਿਆਂਵਾ’। ਤਾਹੀਓਂ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਗਸ਼ ਪਿਐ ਤੇ ਬਾਬਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲ। ਮੱਧ ਕਾਲ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਕਿਥੇ । ਭਾਲਦੇ ਹੋ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲੱਸੀ। ਨੰਦ ਲਾਲ ਨੂਰਪੁਰੀ ਨੇ ਕਦੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ। ‘ਬੱਲੇ ਜੱਟਾ ਬੱਲੇ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿੱਕਾ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲੇ’। ਨੰਦ ਸਿਓਂ ਜੀ, ਸਭ ਸਿੱਕੇ ਖੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਨੇ। ਕਦੇ ਗੱਲਾਂ ਜੁੜੀਆਂ ਸਨ। ‘ਤੇਲ ਹੱਟੀ ਦਾ, ਘਿਓ ਜੱਟੀ ਦਾ’, ‘ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜਵਾਨ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸੰਤਾਨ’, ‘ਪੰਜਾਬੀ ਨਾ ਪਿੜ ਛੱਡਣ, ਨਾ ਹੱਥ ਅੱਡਣ’। ਆਹ ਮੁੰਡੇ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਹੀ ਛੱਡ ਰਹੇ ਨੇ। ਅਖੇ, ‘ਜਹਾਂ ਦਾਣੇ ਤਹਾਂ ਖਾਣੇ’। ਬਿਹਾਰੀ ਹੱਸ ਹੱਸ ਦੂਹਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ। ਏਨਾ ਮਾੜਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪੰਜਾਬ। ਕੋਈ ਘਾਟਾ ਨਹੀਂ ਕਿਧਰੇ। ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰਹੇ, ਆਓ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੁਰੋ। ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਕੁੰਡਾ ਖੜਕਾ ਕੇ ਦੇਖੀਏ। ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਕਰੀਬ 55 ਲੱਖ ਪਰਿਵਾਰ ਹਨ। ਤੈਰਵੀਂ ਨਜ਼ਰ ਅੌਸਤਨ ’ਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਹਰ 14ਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਅਸਲਾ ਲਾਇਸੈਂਸ। ਹਰ ਘਰ ’ਚ ਸੱਤ ਮੋਬਾਈਲ/ ਲੈਂਡਲਾਈਨ ਫੋਨ। ਫੋਨ ਖਰਚਾ 2300 ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਦਾ। ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਠੇਕਾ 1950 ਵੋਟਾਂ ਪਿਛੇ ਇੱਕ।
                ਠੇਕੇ ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ’ਤੇ 17 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ‘ਚ 52 ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਉਡਾਏ। ਹਰ ਕਿਸਾਨ ’ਤੇ ਢਾਈ ਲੱਖ ਦਾ ਕਰਜ਼। ਆਟਾ ਦਾਲ ਵਾਲੇ ਕਾਰਡ ਹਰ ਤਿੰਨ ’ਚੋਂ ਦੋ ਘਰਾਂ ਕੋਲ।ਵਿਆਹਾਂ ’ਤੇ ਸਾਲਾਨਾ ਸ਼ਰਾਬ ਖਰਚ 500 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ। ਦੇਸ਼ ਭਰ ’ਚੋਂ ਤਲਾਕ ਪਟੀਸ਼ਨਾਂ ’ਚ ਝੰਡੀ। ਨੱਕ ਜਗਦੀਸ਼ ਭੋਲੇ ਨੇ ਵਢਾ ਦਿੱਤੀ। ਝੰਡੀ ਫੜੀ ਤਾਂ ਅਰਜਨ ਐਵਾਰਡੀ ਬਣਿਆ। ਪੁੱਠਾ ਰਾਹ ਫੜਿਆ ਤਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਦਾ ਘਰ ਬਣਿਆ। ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗ ਕੇ ਕੇਜਰੀਵਾਲ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜਿਐ। ਮੁਸ਼ਕਰੀ ਨੀਲੇ ਚਿੱਟੇ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤਜਾਰਤੀ ਹੋ ਜਾਣ, ਖੂਨ ਸਫ਼ੈਦ ਹੋ ਜਾਂਦੈ। ਫਿਰ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਪਛਾਣਨੇ ਅੌਖੇ ਨੇ। ਕੱਦ ਮਧਰੇ, ਇਕਹਿਰੇ ਸਰੀਰ, ਫਰੈਂਚ ਕੱਟ ਦਾੜ੍ਹੀ, ਕੰਨਾਂ ’ਚ ਮੁੰਦਰਾਂ, ਸਿਰਾਂ ’ਤੇ ਛੱਤੇ। ਪੰਮੀ ਬਾਈ ਨੂੰ ਭੰਗੜੇ ਲਈ ਗੱਭਰੂ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ। ਫੌਜੀ ਅਫ਼ਸਰ ਪੰਜਾਬ ’ਚੋਂ ਜੁੱਸਾ ਭਾਲੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਛਾਤੀ ਫੁੱਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਖੇ ਸਾਹ ਫੁੱਲ ਜਾਂਦੈ। ਮਾਲਵਾ, ਮੱਲਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਮਿੱਟੀ ’ਚੋਂ ਜਿਊਣੇ ਮੌੜ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਸੂਰਮੇ ਜਨਮੇ। ਹੁਣ ਮਿੱਟੀ ਜਰਖੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਜ਼ਹਿਰਾਂ ਨੇ ਅੜ ਭੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਬੈਂਕਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਧੂਹੀ ਫਿਰਦੇ ਨੇ।
              ਅਰਦਲੀ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ’ਚ ਮਾਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਮਿੱਟੀ ਪਾਣੀ ਪਲੀਤ ਹੋ ਗਿਐ। ‘ਜਵਾਨ ਤੇ ਕਿਸਾਨ’ ਮਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਢਿੱਡ ਦੁੱਖਦੈ। ਅਖੇ, ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿਓਂ, ਵਿਦੇਸ਼ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਣ ਕਿਉਂ ਗਏ ਨੇ। ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਨੇ। ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਤਾਂ ਲਲਕਾਰਾ ਮਾਰ ਕੇ ਦੇਖ ਲਓ, ‘ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਤੈ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ’, ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਕੋਈ ਬੂਹਾ ਨਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ। ਕੇਂਦਰੀ ਸਿਹਤ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਰਿਪੋਰਟ ਹੁਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ’ਚ 47 ਫੀਸਦੀ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ’ਚ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰੀ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਫਿਗਰ ਦਾ ਫਿਕਰ ਵੱਧ ਹੈ। 39.7 ਫੀਸਦੀ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਪਰੇਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਜਨਮੇ ਨੇ। ਚਾਰ ਕੁ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖ਼ਬਰ ਆਈ ਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ’ਚ ਕੀਟਨਾਸ਼ਕ ਮਿਲਣ ਦੀ। ਸ਼ੁੱਧ ਪਦਾਰਥ ਕਿਧਰੇ ਮਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ‘ਮਿਸ਼ਨ ਤੰਦਰੁਸਤ ਪੰਜਾਬ’ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਹਾਲੇ ਦੇਖਣਾ ਪੈਣੈ। ਕਦੇ ਲੋਕ ਬੋਲੀ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ‘ਗੋਰੇ ਰੰਗ ’ਤੇ ਮਲਾਈਆਂ ਆਈਆਂ, ਕੱਚਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੀਏ’। ਨਾ ਕੱਚਾ ਦੁੱਧ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਰੰਗ-ਰੂਪ। ਹੁਣੇ ਰਿਪੋਰਟ ਆਈ ਹੈ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਉਤਪਾਦਾਂ (ਕਾਸਮੈਟਿਕਸ) ਦੀ ਵਿਕਰੀ। ਭਾਰਤ ’ਚ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ’ਚ 60 ਫੀਸਦੀ ਵਧੀ ਹੈ।
               ਇੱਧਰ, ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਮੱਝਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘਟੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ’ਚ 11.59 ਲੱਖ ਮੱਝਾਂ ਘੱਟ ਗਈਆਂ। ਬੂਰੀਆਂ ਕਿਥੋਂ ਚੁੰਘਣਗੇ। ਡੇਅਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਐ, ‘ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਦੁੱਧ ਦੀ ਘਰੇਲੂ ਖ਼ਪਤ 40 ਫੀਸਦੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ’। ਹੁਣ ਪੇਂਡੂ ਘਰਾਂ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਵੇਚਣਾ, ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਦੇਸ ਭੇਜਣਾ। ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਵੇਚ ਰਹੇ ਨੇ। ਹੁਣ ਤਿਲਾਂ ’ ਚ ਤੇਲ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਲੇ ਰਹੇ ਨੇ, ਨਾ ਲੋਕ। ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ ਦੀ ‘ਕੱਚੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਲੋਕ’ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖਿਓ। ਪਤਾ ਲੱਗੂ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਟੱਫ ਦਾ। ਪੰਜਾਬੀ ਸਰੀਰ ਖੜਸੁੱਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਾ ਦਿਲ ਗੁਰਦਾ ਰਿਹੈ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਖੁਰਾਕ ਝੱਲਦੇ ਨੇ। ਜਣਨ ਤਾਕਤ ਵੀ ਘਟੀ ਹੈ। ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਧਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਫਰਕਦੇ ਨੇ, ਡੌਲੇ ਨਹੀਂ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਅੱਖ ਕਦੋਂ ਦੀ ਫਰਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਸਰਜਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ। ਸਿਆਸੀ ਭਲਵਾਨ ‘ਉਤਰ ਕਾਟੋ ਮੈਂ ਚੜ੍ਹਾ’ ਖੇਡ ਰਹੇ ਨੇ। ਰਸ ਮਲਾਈ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਪੱਲੇ ਕਚੀਚੀਆਂ ਨੇ। ਖਹਿੜਾ ‘ਚਿੱਟੇ’ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਛੁੱਟ ਰਿਹੈ, ਸੋਚ ਸੋਚ ਕੇ ‘ਪੰਜਾਬ ਬੱਚੂ, ਤੇਰਾ ਬਣੂ ਕੀ’।
               ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਾਲੀ ਆਖਦੇ ਰਹੇ ਪੰਜਾਬ ਤਾਂ ‘ਨੰਬਰ ਵਨ’ਸੂਬੈ। ਹੁਣ ਕਾਂਗਰਸੀ ਰਟ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ‘ਨੰਬਰ ਵਨ’ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ। ਬਾਬਾ ਬੜਬੋਲਾ ਆਖਦੈ, ‘ਬੱਸ ਕਰੋ, ਪੰਜਾਬ ’ਤੇ ਰਹਿਮ ਕਰੋ।’ ਪ੍ਰੋ. ਨਿਰਮਲ ਜੌੜਾ ਦੇ ਨਾਟਕ ‘ਸੌਦਾਗਰ’ ਦਾ ਜਾਗਰ ਅਮਲੀ ਚੇਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਨਾਟਕ ’ਚ ਜਾਗਰ ਆਖਦੈ ‘ਖਾਧੀ ਹੋਵੇ ਭੋਰਾ, ਫਿਰ ਬਿਆਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰਦੈ।’ ਸੰਘ ਹੇਠੋਂ ਉਤਰੀ ਤਾਂ ਜਾਗਰ ਅਮਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ, ‘ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ, ਨਦੀਆਂ ’ਚ ਬੱਸਾਂ ਚਲਾ ਦਿਆਂਗੇ, ਮਣਾਂ ਮੂੰਹੀ ਸੜਕਾਂ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ’। ਪੰਡਾਲ ’ਚ ਸਭ ਵੱਖੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਿਹੋ ਜੇਹੀ ਕੋਕੋ, ਓਹੋ ਜੇਹੇ ਬੱਚੇ। ਰਾਜ ਭਾਗ ਨੂੰ ਰੱਬ ਚੇਤੇ ਨਹੀਂ। ਸਾਢੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਸੀਮਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ। ਮਨਜੀਤ ਧਨੇਰ ਕਾਹਦਾ ਜੇਲ੍ਹ ’ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਐ, ਛੱਜੂ ਰਾਮ ਦੇ ਕਿਤੇ ਪੱਬ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੇ। ਵੱਟ ਖਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾਲੇ ਸਣ ਦੇ ਰੱਸੇ ਵੱਟੀ ਜਾ ਰਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਮੁਹਿੰਮਾਂ। ਪੰਜਾਬੀ ਫੱਟੜ ਵੀ ਨੀ ਮਾਣ, ਦਿਲ ਨਾ ਹੌਲਾ ਕਰੋ। ਛੱਡ ਦਿਓ ਜੈਕਾਰੇ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਓ ਰੱਸੇ। ਜਦੋਂ ਧੂਹੋਂਗੇ, ਫਿਰ ਦੇਖਿਓ, ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਪਦੀੜ ਪੈਂਦੀ।